فرهنگ مدرنیته و توهم صفحه 30

انسان جدید

انسان دیروز می گفت من آنچنان میل های خودم را می پذیرم که بتوانم با این عالم هماهنگ شوم و لذا هرگاه عالَم جواب گوی میل های او نبود، خود را کنترل می کرد و از میل های خود می گذشت. انسان جدید می گوید من نه خودم را این طور که هستم، می پذیرم و نه طبیعت را، و امثال ارسطو و افلاطون و سقراط از یک طرف و امثال پیامبران و قدیس ها، از طرف دیگر همگی اشتباه کرده اند که خودشان را در حدّی که با طبیعت خدا تعامل کنند، محدود کرده اند. لذا حرفش این است که من خودم را این گونه نمی خواهم. من خودی می خواهم که بتوانم تمام میل هایم را برآورده کند - آن هم میل های غریزی و وَهمی- طبیعت اگر نمی تواند به میل های من جواب دهد، من به قدری طبیعت را تغییر می دهم که مطابق میل هایم شود. حالا این بشر اگر بخواهد طبیعت را در حدّ ارضای هوس هایش تغییر دهد، باید شخصیت خود را در حدّ کسی که ابزارهای مهیب می سازد مجهز نماید تا به جنگ طبیعت برود طبیعتی که به راحتی اجازه نمی دهد تمام میل های آن بشر در بسترش عملی شود، این جا دیگر طبیعت نیست که میل های سرکش او را کنترل می کند، بلکه اوست که مقابل عوامل کنترل کننده طبیعت به جنگ و ستیز آمده است.

کسی که پذیرفته است این طبیعت، صورت حکمت خداست، یعنی حکیمی مطلق نظم و آرایش آن را اراده کرده و حکمت او این عالم را با تمام اجزاء موجود در آن، به وجود آورده است؛ نگاه این شخص به عالم با کسی که طبیعت را منفصل از علم و حکمت خدا می بیند، فرق دارد. مثلاً