امام خمینی (رضوان الله تعالی علیه) و خودآگاهی تاریخی صفحه 83

1- صحیفه نور، ج 8، ص 281.

آن معنی است که از خود و وظایف خود در هستی غافل نشویم و بر عکس، اگر از عهد امام خمینی«رضوان الله تعالی علیه» خارج شویم حتماً گرفتار روزمرّگی و پوچی خواهیم شد.

تجلیل از امام خمینی«رضوان الله تعالی علیه» به این معنی است که ای امام!

دیر

آمدی ای نگار سرمست

زودت

ندهیم دامن از دست

یعنی مرور زمان موجب نشده است تا ما یارمان را عوض کنیم و از عهد ذاتی خود فاصله بگیریم، در این راستا با او زندگی می کنیم و با او می میریم، و معنی حیات طیبه در این دوران، چیزی جز این نیست، در حالی که اگر از عهد امام خارج شویم به صورت های مختلف از آن حیات طیّبه خارج می شویم که نمونه های آن را در زندگی ورشکسته های سیاسی مشاهده می کنید. آدم هایی که زمانه ی خود را درست نشناسند و راه برون رفت از ظلمات دوران را ندانند نمی توانند بر بنیادهای اصیل خود پایدار بمانند و با پیش آمدن هر حادثه ای تحت تأثیر آن قرار می گیرند و لذا نباید از رابطه ای که می تواند از بهترین رابطه ها باشد با بهترین انسان ها، خود را محروم کنیم، دلی که از دلبر روحانی خود روی برگرداند دل نیست، طویله است. یاد امام، به خودی خود ارتباط روحی و بهر مندی روحی به همراه دارد، گفت:

دید

مجنون را یکی صحرا نورد

در

میان بادیه بنشسته فرد

صفحه ای

از ریگ و انگشتش قلم

با

صلای دل همی می زد رقم

گفت

کای مجنون شیدا چیست این

می نویسی

نامه، بهر کیست این

گفت

مشق نام لیلی می کنم

خاطر

خود را تسلّی می دهم