خطر مادی شدن دین صفحه 104

1- سوره ی نور، آیه ی 37.

نور معنویت آنچنان بر قلب ها تجلی نمی کند تا به راحتی از تجمل و اسراف و چشم و هم چشمی فاصله بگیرند. با نیت احترام به بیمار برای عیادت بیمار گُل می برند، در حالی که آن گُل ها پس از چند روز پژمرده می شود و گاهی آنقدر گل می آورند که همان ساعت اول باید مقدار زیادی از آن ها را داخل سطل زباله ریخت. اگر به آن ها بگویی این کار اسراف است می گویند: اگر این کار را نکنم بیمار و خانواده اش بدشان می آید. حکم خدا که اسراف را حرام کرده برای آن ها مهم نیست و جرأت عمل به احکام الهی را ندارند چون دین خدا را طوری در قلب خود جا نداده اند که تحول لازم را ایجاد کرده باشد، در جان آن ها آداب غلط اهل دنیا بر حکم خدا غلبه دارد در حالی که وقتی توانستیم همه چیز را در پرتو حقایق دینی نگاه کنیم، دین و احکام الهی در نظرمان محبوب می شود و وقتی دین محبوب شد خدا که صاحب این دین است با انوار خاص خودش، در دل شما تجلی می کند و زندگی ها توأم با آرامش و اُنس با خدا خواهد شد، در آن صورت هر روز به دنبال عوض کردن دکور زندگی و تجملات رنگارنگ نخواهیم بود.

اگر ارتباط انسان با خدا ضعیف شد ارتباطش با دنیا قوی می شود. در این حالت جای دین در جان انسان به مرور تنگ و تنگ تر می گردد تا آنجا که دین خدا را هم دنیایی و مادی می کند و به جای آن که خود را در خدمت راهنمایی های دین قرار دهد، دین را در خدمت امیال خود قرار می دهد. وقتی دین دنیایی شد دیگر آن استفاده ای را که بشر می تواند از دین ببرد، نمی برد و از آن سرگردانی و یأسی که به وسیله ی دین می تواند