خطر مادی شدن دین صفحه 160

1- صحیفه ی امام، ج 21، ص 88.

ملتی نبودند که ایمان آورند و این طوری قوم مجرم را جزا دادیم. عنایت بفرمائید که در آیه ی فوق موضوعِ هلاکت را جزای اقوامی می داند که به پیامبرانشان ایمان نیاوردند که با عنایت به آیات قبل باید متوجه بود ظلم عامل هلاکت اقوام می باشد، اما وقتی که با اجل مسمّای آن قوم هماهنگ باشد - تا تشریع هماهنگ با تکوین شود- این هماهنگی با ارسال رسولِ هر امتی به تمامیّت می رسد. و حتماً متوجه هستید که نابودی و هلاکت به معنی مرگ نیست، بلکه به معنی بی ثمری سرنوشت و تلاش هایی است که یک تمدن جهت ادامه ی حیات خود به کار می برد. عرض شد جامعه ی بد و خوب وقتی اجلش رسید می رود ولی جامعه ی خوب هلاک نمی شود و در بستر آن نه تنها افراد در ابدیت خود بهره ها می برند، در دنیا هم با بحرانِ اجتماع روبه رو نمی شوند، بلکه تکامل خود را در بستر تمدنی دیگر می یابند، همان طور که در سیر تاریخی انبیاء چنین بوده است.

خداوند در سوره ی یس، آیه ی 69 و70 می فرماید: «وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا یَنبَغِی لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ وَقُرْآنٌ مُّبِینٌ، لِیُنذِرَ مَن کَانَ حَیًّا وَیَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَی الْکَافِرِینَ» ما به رسول خدا صلی الله علیه و آله شعر نیاموختیم و چنین کاری شایسته رسالت نیست، محتوای رسالت چیزی جز یک هشدار باش و ذکر و قرآنِ روشنی نیست برای آن که کسی را که زنده است و قلبش از هشدارباش ها متذکر می شود از انحراف از مسیر توحید بترساند و از طرف دیگر هم با آمدن رسولان سنت و قول نابودی کفار پس از اتمام حجت محقق گردد. لذا علامه ی طباطبائی«رحمه الله علیه» در این رابطه می فرمایند:

«نتیجه ی دعوت حقه ی انبیاء، احیاء مردم است و این که آن ها را به راه سعادت بیندازد و حجت را بر مخالفین تمام کند و به عبارت دیگر