ضیافت : فضیلت و آداب میهمانی صفحه 113

خبری نیست. در میهمانی ها اغنیا و فقرا باید قاطی باشند، مثل نماز جماعت. امتیازهای غیر الهی و دنیایی را ملاک دعوتها و پذیرایی هایمان قرار ندهیم.

امیر المؤمنین علیه السلام در نامه ای به فرماندار بصره، عثمان بن حنیف انصاری را که دعوت میهمانی سرمایه داری از مردم بصره را پذیرفت، مورد سرزنش قرار می دهند و می نویسند:

أما بعد یا ابن حنیف فقد بلغنی أن رجلا من فتیه أهل البصره دعاک إلی مأدبه فأسرعت إلیها تستطاب لک الألوان و تنقل إلیک الجفان و ما ظننت أنک تجیب إلی طعام قوم عائلهم مجفؤ و غنیهم مدعو قانظر إلی ما تقضمه من هذا المقتضم؛(1) اما بعد از یاد خدا و درود بر پیامبرش؛ ای پسر حنیف، به من گزارش داده اند که مردی از سرمایه داران بصره، تو را به میهمانی خویش فرا خوانده و تو به سرعت به سوی آن شتافتی. خوردنی های رنگارنگ برای تو آوردند، و کاسه های پر از غذا پی در پی جلوی تو نهادند. گمان نمی کردم میهمانی مردمی را بپذیری که نیازمندانشان با ستم محروم شده، و ثروتمندانشان بر سر سفره دعوت شده اند. اندیشه کن در کجایی؟ و بر سر کدام سفره می خوری؟

یک آقایی می گفت: دامادی که ثروتمند است میهمان می شود و چند مدل غذا برای او آماده می کنند. و دامادی که فقیر است غذای ساده به او می دهند. انسان باید خدا را در نظر بگیرد. سر سفره ما باید همه نوع افراد باشند. به خصوص فقرا. به آنها بیشتر باید تکریم شود.