ضیافت : فضیلت و آداب میهمانی صفحه 16

وقتی پیامبر با اصحاب آمدند، زن از پشت در نگاه کرد. دید میهمانها می آیند و دامن دامن میوه و نان و غذا و گوشت و خوراکی به همراه دارند. وقتی دید رزق و روزی و کیسه های نان و غذا و برنج وارد خانه اش شد، بسیار خوشحال شد. و از آن حضرت و اصحاب پذیرایی کرد. بعد موقع رفتن دید با رفتن آنها مارها و کج دم ها و بلاها و نکبت ها و هر چه سبب آزار بود، همه از خانه او بیرون می رفتند. وقتی این صحنه ها را دید عاشق میهمان شد.(1)

رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم فرمودند:

الضیف یأتی القوم برزقه فإذا ارتحل ارتحل بجمیع ذنوبهم؛(2) میهمان با رزقش بر گروهی وارد میشود و هنگامی که از آنجا می رود، به همراه همه گناهان آن گروه آنجا را ترک می کند.

این بدان معنا نیست که میهمان گناهان میزبان را به دوش می کشد، بلکه به آن معناست که خداوند گناهان میزبان را به برکت میهمان می بخشد.

باید اینها را باور کنیم. باورش خیلی مهم است. اگر کسی واقعا یک مقدار آثار و برکات میهمان داری را بیند، عاشق میهمان و میهمان داری می شود.

از صفات خدا

اصلا میهمان داری کار خدا کردن است. خداوند میهماندار همه هستی است.

وَالَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِینِ؛(3) و آن کس است که او به من خوراک میدهد و سیرابم می گرداند.

1- هزار و یک حکایت اخلاقی، ص 352.
2- بحار الأنوار، ج 72، ص 461.
3- سورۂ شعراء، آیه 79.