- پیش گفتار 1
- اشاره 4
- ایثار اهل بیت علیهم السلام 5
- منزلت ایثار 8
- سیرۀ امام مجتبی علیه السلام 10
- اکرام میهمان کافر 12
- برکت میهمان 13
- مشاهدۀ برکات میهمان 14
- از صفات خدا 16
- ارزش گرامی داشتن میهمان 17
- قوت روح 19
- آتش بخل 20
- مشرک سخاوتمند در قیامت 21
- کشش سخاوت و میهمانداری 23
- میهمان دوستی 24
- راه بهشت 25
- اشاره 27
- صدای پای میهمان 29
- دور هم غذا خوردن 30
- میهمانی ساده و مختصر 31
- هزینه کردن برای مجالس اهل بیت علیهم السلام 32
- ادب اهل بیت علیهم السلام 34
- اطعام مؤمن 35
- ضیافت ابراهیم علیه السلام 36
- میهمانی پر برکت 38
- سه نکته کلیدی 40
- اشاره 40
- 1)مراعات حق همسایه 41
- 3)سخن خوب، یا سکوت 43
- توصیه های امیرالمؤمنین علیه السلام 44
- اشاره 48
- انفاق مازاد بر نیاز 51
- اشاره 52
- سه عمل برگزیده 52
- 1)اطعام طعام 53
- 2)افشای سلام 54
- 3)خلوت شب 56
- همت در اطعام 58
- فاصله گرفتن از آتش جهنم 59
- انفاق به دست خویش 60
- یک لقمه در برابر یک لقمه 61
- برتری میهمان 61
- میهمان امام زمان علیه اللسام 62
- برترین اعمال 64
- پذیرایی معنوی 65
- تغییر شخصیت 67
- اشاره 69
- شناختن صاحبخانه 70
- تأثیر لقمه حرام 71
- تعفن غذای حرام 72
- طعام سخاوتمند و بخیل 73
- غذای ربا خوار 74
- پرهیز از بخیل 75
- اطاعت از صاحبخانه 77
- تجسس ممنوع 79
- احترام به میهمان 79
- اکرام بدون شرط 80
- میهمان نوازی عرب ها 81
- کمک به میهمان 82
- به خدمت گرفتن میهمان 84
- پذیرایی از میهمان 87
- پرهیز از بیان مشکلات و مصائب 89
- تواضع امیرالمؤمنین علیه السلام در برابر میهمان 91
- اشاره 96
- بی تکلفی در میهمانی 99
- بیزاری از تکلف 101
- پذیرش میهمانی با سه شرط 103
- پیشدستی میزبان در غذا خوردن 104
- میهمانی های بدون دعوت 105
- میهمان های سرزده 107
- نشانه محبت به میزبان 108
- مدت میهمانی 110
- دعوت فقرا و اغنیا برای میهمانی 112
- اکرام میهمانان اهل بیت علیهم السلام 117
- قبول دعوت 118
- کوچک نشمردن غذای میهمانی 120
- پرهیز از شرمنده کردن میهمان 122
- حل مشکلات 124
- اشاره 125
سپس پنهانی به سوی خانواده خود رفته و گوساله فربه (و بریان شده ای را برای آنها) آورد، و نزدیک آنها گذارد، ولی با تعجب دید دست به سوی غذا نمیبرند) گفت: «آیا شما غذا نمیخورید؟!»
ملائکه بر حضرت ابراهیم علیه السلام نازل شدند. می خواستند قوم لوط را از بین ببرند. به صورت انسان آمده بودند. حضرت ابراهیم نشناخت. رفت و یک گوساله فربهی را ذبح کرد.
برای میهمان سنگ تمام بگذارید. چیزهای خوب بیاورید. همانطور که رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم در باره قربانی فرموده اند:
استفرهوا ضحایاکم فإنها مطایاکم علی الصراط؛(1) قربانی هاتان را از نوع سالم و فربه و نفیس و بی عیب انتخاب کنید، زیرا که آنها در قیامت مرکب سواری شما بر فراز صراط اند.
ابراهیم علیه السلام گوساله بزرگی برای میهمانانش کشت و کباب کرد. آنها گفتند: ما فرشته هستیم و غذا نمیخوریم. ما برای مأموریت آمده ایم.
حضرت ابراهیم علیه السلام مضیاف، یا أبا أضیاف بوده است. یعنی کسی که بسیار میهمانی می دهد و پدر میهمان داری است. خدا صفت میهمان داری را بسیار دوست می دارد. این کاری است که خود خدا می کند. خدا دارد از همه پذیرایی می کند. خدا میهمان نوازی را دوست دارد و دوست دارد این صفت در ما هم باشد.
بعضی مظهر سور خوردن هستند. مدام دنبال این است که کجاسور می دهند. بعضی هم دنبال اطعام هستند. بزرگان همیشه از خودشان توقع و
1- من لا یحضره الفقیه، ج 2، ص 213.