- پیش گفتار 1
- اشاره 4
- ایثار اهل بیت علیهم السلام 5
- منزلت ایثار 8
- سیرۀ امام مجتبی علیه السلام 10
- اکرام میهمان کافر 12
- برکت میهمان 13
- مشاهدۀ برکات میهمان 14
- از صفات خدا 16
- ارزش گرامی داشتن میهمان 17
- قوت روح 19
- آتش بخل 20
- مشرک سخاوتمند در قیامت 21
- کشش سخاوت و میهمانداری 23
- میهمان دوستی 24
- راه بهشت 25
- اشاره 27
- صدای پای میهمان 29
- دور هم غذا خوردن 30
- میهمانی ساده و مختصر 31
- هزینه کردن برای مجالس اهل بیت علیهم السلام 32
- ادب اهل بیت علیهم السلام 34
- اطعام مؤمن 35
- ضیافت ابراهیم علیه السلام 36
- میهمانی پر برکت 38
- اشاره 40
- سه نکته کلیدی 40
- 1)مراعات حق همسایه 41
- 3)سخن خوب، یا سکوت 43
- توصیه های امیرالمؤمنین علیه السلام 44
- اشاره 48
- انفاق مازاد بر نیاز 51
- اشاره 52
- سه عمل برگزیده 52
- 1)اطعام طعام 53
- 2)افشای سلام 54
- 3)خلوت شب 56
- همت در اطعام 58
- فاصله گرفتن از آتش جهنم 59
- انفاق به دست خویش 60
- یک لقمه در برابر یک لقمه 61
- برتری میهمان 61
- میهمان امام زمان علیه اللسام 62
- برترین اعمال 64
- پذیرایی معنوی 65
- تغییر شخصیت 67
- اشاره 69
- شناختن صاحبخانه 70
- تأثیر لقمه حرام 71
- تعفن غذای حرام 72
- طعام سخاوتمند و بخیل 73
- غذای ربا خوار 74
- پرهیز از بخیل 75
- اطاعت از صاحبخانه 77
- احترام به میهمان 79
- تجسس ممنوع 79
- اکرام بدون شرط 80
- میهمان نوازی عرب ها 81
- کمک به میهمان 82
- به خدمت گرفتن میهمان 84
- پذیرایی از میهمان 87
- پرهیز از بیان مشکلات و مصائب 89
- تواضع امیرالمؤمنین علیه السلام در برابر میهمان 91
- اشاره 96
- بی تکلفی در میهمانی 99
- بیزاری از تکلف 101
- پذیرش میهمانی با سه شرط 103
- پیشدستی میزبان در غذا خوردن 104
- میهمانی های بدون دعوت 105
- میهمان های سرزده 107
- نشانه محبت به میزبان 108
- مدت میهمانی 110
- دعوت فقرا و اغنیا برای میهمانی 112
- اکرام میهمانان اهل بیت علیهم السلام 117
- قبول دعوت 118
- کوچک نشمردن غذای میهمانی 120
- پرهیز از شرمنده کردن میهمان 122
- حل مشکلات 124
- اشاره 125
سَقَاهُمْ رَبُّهُمْ شَرَابًا طَهُورًا؛(1)[بهشتیان را] جامه های ابریشمی سبز و دیبای ستبر در تر است و پیرایه آنان دستبندهای سیمین است و پروردگارشان باده ای پاک به آنان مینوشاند.
امثال این تعبیرها را هیچ کجای قرآن نداریم. معمولا در قرآن وقتی ذکر بهشت می شود، از حورالعین نامی برده می شود، ولی در آیات این سوره به احترام حضرت زهرا سلام الله علیها نامی از حورالعین برده نشده است.
چرا خداوند در این سوره این همه طبل برای اهل بیت علیهم السلام زده است. نمی گوید اهل بیت به میدان جنگ رفته و جهاد کرده اند. موضوع جهاد نیست. نمی گوید نماز شب خوانده اند، یا عبادت فوق العاده داشته اند. می فرماید:
وَیُطْعِمُونَ الطَّعَامَ عَلَی حُبِّهِ مِسْکِینًا وَیَتِیمًا وَأَسِیرًا؛(2) و به پاس دوستی خدا، بینوا و یتیم و اسیر را خوراک میدادند.
محور فضیلتی که در این سوره برای اهل بیت علیهم السلام آمده و خدا این همه آثار و برکات برایش ذکر کرده است، به خاطر اطعام است.
با این که خودشان نیاز به آن طعام داشتند، از روی عشق و محبت به خدا ایثار نمودند و غذای خودشان را به دیگران دادند. نکته مهم در این آیه این است که می فرماید: «مسکینا ویتیما و أسیرا». نمی گوید مساکین، ایتام و اسرا۔ یعنی یک نفر بوده است.
آیا فرشته ای بوده و به شکل آدم در می آمده است، یا یک فقیر واقعی بوده است، چندان اهمیت ندارد. این که همه غذای خودشان را به آن داده اند مهم
1- سوره انسان، آیه 21.
2- سورۂ انسان، آیه 8.