ضیافت : فضیلت و آداب میهمانی صفحه 82

می روند. در مسیر به سارقی بر می خورند که قصد دزدیدن پول آنها را داشته است. مرحوم نواب با شجاعت خاصی او را به زمین می زند و یقه اش را می گیرد. دزد می ترسد و عذرخواهی می کند.

بعد دعوتشان می کند که به منزلش بروند. نواب هم به علامه می گوید برویم. علامه می گوید: این دزد و خطرناک است. نواب می گوید: عربها یک غیرتی دارند که به میهمان آسیب نمی رسانند. علامه جعفری می گوید: رفتیم و میهمان او شدیم. اما من خوابم نمی برد، ولی نواب با خیال راحت خوابید.

نه تنها به میهمان آسیب نمی رسانند، بلکه حتی گاهی که خویشان قاتل پسرشان، میهمانشان شده اند و گفته اند: ما این غذا را نمی خوریم، مگر این که قاتل را عفو کنید، عفو کرده اند تا از غذایشان بخورند. یعنی به خاطر میهمان حاضرند از قاتل بگذرند. خدا هم قطعا از آنها می گذرد. این صفات را خدا دوست دارد.

اما بنی امیه دقیقا برعکس عمل کردند. به جای اکرام میهمان آنان را کشتند. امام حسین و اهل بیت علیهم السلام را به کوفه دعوت کردند و از دادن یک آب مضایقه کردند. ولی اهل بیت از دشمنانشان هم در شرایط سخت و مشکلات پذیرایی می کردند.

کمک به میهمان

یکی دیگر از آداب میهمانی این است که وقتی میهمان وارد می شود، میزبان باید برای ورودش به او کمک کند، ولی برای خروج و رفتنش کمک نکند. به یک معنا از آمدنش خوشحال شود، ولی از رفتنش استقبال و اظهار شادمانی نکند.