الگوی بانکداری اسلامی صفحه 111

سیاست گذاری عمومی، همچون حمایت از حساب های جاری و سیستم پرداخت ها، تا موضوعات کم اهمیت تر، همچون مدیریت بانک و سیاست های داخلی آن و نظارت مستقیم بر تصمیمات وام دهی آن دخالت کند. این روند مشکلاتی را برای سیستم مالی به وجود می آورد و آن را از مسیر عادی خود خارج می کند. اسپونگ معتقد است که بانک داری محدود می تواند نیاز به مداخله دولت در وام دهی بانک ها را تا حد زیادی برطرف کند. در سیستم بانک داری محدود، وام دهی و سایر فعالیت های ریسک پذیر، به مؤسساتی که رفتارشان تأثیری بر امنیت سپرده گذاران نمی گذارد، منتقل می شود. فعالیت این مؤسسات طبق اصول و نظم بازار انجام خواهد شد که می تواند به هدایت بهینه وجوه منجر شود و از این طریق، از دسترسی سایرین به وجوه جلوگیری خواهد شد.

-افزایش رفاه در بانک داری محدود: به نظر از شی و رونی استین بک، مجبور کردن حساب های سپرده به پذیرش ریسک، رفاه کم تری به وجود خواهد آورد. اما با اجرای بانک داری محدود و به موازات آن گسترش سریع بازارهای اوراق بهادار، علی رغم محدودیت هایی که بانک در وام دهی دچار آن است، فرصت های بیشتر پس انداز و سرمایه گذاری را برای مشتریان خود فراهم می کند. این دو معتقدند که بانک داری محدود طبیعی ترین روش ممکن برای کاهش بی ثباتی سیستم بانکی است. این دو پژوهشگر بر این باورند که چون در اقتصادهای توسعه یافته تقریبا طیف وسیعی از بازارهای سرمایه گذاری نقدی خارج از بانک وجود دارد، هیچ منفعت اجتماعی در اینکه بانک ها سپرده ها را با ریسک همراه کنند، وجود ندارد. این بدین معناست که هیچ منفعت اجتماعی ای از اجازه دادن به بانک ها جهت دخالت در جریان سپرده پذیری و وام دهی پدید نمی آید. علت