الگوی بانکداری اسلامی صفحه 114

حقیقی ای است که در اقتصاد تولید می شود. ازآنجاکه سپرده ها حاکی از طلب مردم از بانک ها هستند و از سوی عامه مردم به عنوان پول پذیرفته شده اند، بانک ها می توانند با وام دادن این پول های جدید به تولیدکنندگان و در واقع طلب کار شدن از آنها عوامل تولید را تجهیز کنند. پشتوانه پول جدید، محصولاتی هستند که با این پول ها تأمین مالی می شوند. و این تنها وقتی می تواند به صورت واقعی اتفاق بیفتد که تولید انجام شود و به فروش رود.

بانک ها در ابتدای چرخه تولید قرار دارند و به راحتی خلق پول می کنند و پول خلق شده را به بنگاه هایی که نیاز دارند، تخصیص می دهند تا فعالیت های مورد نظرشان را انجام دهند. این فرایند در مورد فرضی که در یک اقتصاد صرفا یک بانک و یک نوع پول وجود دارد، به خوبی آشکار است. در جایی که تمام شرکت ها سپرده خود را در یک بانک نگه داری می کنند، بدون در نظر گرفتن تورم و ریسک، این بانک می تواند هر میزان سپرده ای را که آرزو دارد، ایجاد کند؛ چرا که سپرده گذاری مجدد و خودکار پرداخت های بعدی ای که انجام می شود، از بحران عدم نقدینگی یا ورشکستگی بانک جلوگیری می کند. در شرایطی که چند بانک وجود دارد، قدرت خلق پول بانک ها نیازمند مقررات وام دهی میان بانکی است تا مکانیزم سپرده گذاری مجدد تکمیل شود. در این صورت هزینه خلق پول (آشکار و ضمنی) به هزینه وام میان بانکی و هزینه نگه داری ذخایر قدرتمندتر در برابر بدهی ها بستگی دارد. بانک داری محدود ویژگی خلق پول را از بانک ها می گیرد. در نتیجه، اعتبار و وام در اقتصاد بسیار کمیاب و پرهزینه می شود. در این صورت باید دید که عرضه پول و نقدینگی در بانک داری محدود چگونه انجام می شود.

جلوگیری از گسترش بخش مالی غیر بانکی: اهمیت ویژگی خلق پول در بانک داری، حتی در تغییر شکل امروزی بازار مالی، درگیری کم تر بانک ها در