تاریخ تحلیلی آندلس صفحه 219

اشبیلیّه معرفی کردند و بین مردم شایع ساختند: خداوند مقدر کرد که خلافت از قرطبه به اشبیلیّه منتقل شود و بدین ترتیب خلافت هشام را به «بنی جهور» و «بنی حمود» که منکر زنده بودن هشام بودند به زور تحمیل کردند. (1)

مسئله هشام المؤید، از جمله عمده ترین مسائل سیاسی بود که به بهانه آن «بنوعباد» اوضاع آندلس را رقم زدند.

بنوعبّاد از جمله مهم ترین ملوک الطوایف بودند که نقش اساسی در دسته بندی امرای آندلس ایفا کردند؛ امرای ملوک الطوایف آندلس در دوران فتنه با اقدامات بنی عبّاد به دو گروه عمده پیرامون قبول دعوت خلیفه اموی هشام و انکار آن تقسیم شدند: 1. ثغریون؛ (2) که عبارت بودند از بنی هود، امرای سرقسطه، صاحب طرطوشه، صاحب بلنسیه، صاحب المریه، صاحب شقوره و صاحب قرطبه (بنی جهور)؛ 2. بزرگ بربرها، صاحب غرناطه، بادیس بن حَبُّوس صنهاجی و بربرهای همراه او و بنی حمود، صاحب مالقه.

«ثغریون» همان حامیان هشام مؤید که بنی عبّاد خلافت او را در اشبیلیّه اعلام کرده بودند؛ (3) گفته می شد کوره تاکرُنّا، صاحب رُنده و امرای عرب آندلس نیز، جزو حزب بنی عبّاد بودند؛ هم چنین بنی افطس، صاحب دانیه، صاحب طلیطله و صاحب قرمونه و امرای کوچک، چون: ابن نوح و ابن خزرون نیز در زمره پیروان بنی عبّاد محسوب می شدند از امرای آندلس، تنها یحیی بن ذی النون استثنا بود و در هیچ یک از دو جناح قرار نگرفت تا این که به سال 436ه. به ابن عبّاد پیوست؛ امرای نامبرده از انجام هیچ کار بر علیه هم خودداری نمی کردند و از هر فرصتی در راه حذف و نابودی یکدیگر استفاده می کردند. (4)

1- (1) . ابن خطیب، اعمال الاعلام، ص155.
2- (2) . ابن عذاری مراکشی، البیان المغرب، ج3، ص219.
3- (3) . همان، ص220.
4- (4) . ابن خلدون، العبر، ج7، ص336، 337؛ ابن عذاری مراکشی، البیان المغرب، ج3، ص220.