تاریخ تحلیلی آندلس صفحه 227

سرانجام همکاری بنی ذوالنون با شاه مسیحی، (گارسیا) موجب شد تا او با سپاهی گران به متصرفات بنی هود حمله کرده و «قلعه قلمَّریه» (1) را به سال 437ه. فتح کند؛ فردیناند پسر سانچو، (امیر جلیقیّه) (2) نیز به حمایت سلیمان بن بنی هود با جماعتی کثیر به طلیطله حمله کرد؛ (3) فتنه «بین ذوالنون» و «بنی هود» از سال 435 تا آخر 438ه. هم زمان با مرگ سلیمان بن هود، هم چنان برپا بود.

یحیی بن ذوالنون، ملقب به قادر، سومین (4) امیر از خانواده بنی ذوالنون که شخصی ضعیف و کم تجربه در اداره دولت خود بود، در برابر طمع دولت اسپانیا و بنی هود و نیز شورش داخلی سال 472ه. در طلیطله، مجبور شد این شهر را ترک کند؛ این شورش ها از حمایت امیر بطلیوس (المتوکل بن الافطس) برخوردار بودند.

قادر، با حمایتِ دولت قشتاله، به طلیطله برگشت؛ امّا حاکم بطلیوس، خزانه و شهر را غارت کرده بود؛ این وضعیت، الفونسوی ششم، حاکم قشتاله را به این فکر انداخت که با تصرف طلیطله، پادشاهی «گوت» را در پایتخت سنتی آن، تجدید و احیا کند. (5) او به سال 477ه/1084م با یک ماه محاصره شهر طلیطله، آن جا را تصرف کرد؛ (6) به جز تلاش بی فایده صاحب بطلیوس، هیچ کدام از ملوک الطوایف، مقاومتی در مقابل سقوط طلیطله انجام ندادند و طلیطله با پذیرش شروط شاه قشتاله تسلیم شد.

در نقاط مختلف آندلس، به ویژه در «ثغر اعلی» چندین دولت به ظاهر مستقل پدید آمدند که از جمله آنها دولت «بنی رزین» بود که در این گفتار تنها به ذکر این دولت و ارائه فهرست سایر این دولت ها بسنده می کنیم.

دولت بنی رزین (403-497ه)

گروهی از بربرها که همواره از جمله قدرت طلبان شمال آندلس محسوب می شدند، با

1- (1) . Coimbre.
2- (2) . Galice.
3- (3) . ابن عذاری مراکشی، البیان المغرب، ج3، ص281.
4- (4) . ابن خلدون، العبر، ج7، ص348
5- (5) . بیضون، الدوله العربیه فی اسبانیه، ص371.
6- (6) . ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج8، ص439.