تاریخ تحلیلی آندلس صفحه 228

رساندن نسب خود به رزین برنسی (یکی از یاران نزدیک طارق بن زیاد) موفق به تأسیس حکومتی مستقل در دشت شنتمریه شدند. بزرگ آنها ابومحمد هذیل بن عبدالملک (ابن الاصلح) و دو جانشین او با دادن خراج و هدایا به شاه قشتاله و مزدورانش، پایه های حکومت خود را محکم کردند.

دولت بنی رزین، بدین ترتیب تا هفتاد سال برقرار بود و سرانجام به دست «مرابطین» سقوط کرد.

چکیده دوره اول ملوک الطوایف در آندلس

اختلاف از زمان ورود مسلمانان به آندلس جزو طبیعت و ذات اسپانیای گوتی بود؛ اما به این اختلاف موجود در بافتِ اجتماعی مردمِ اسپانیا، درگیری ذاتی عرب با عرب یمنی قیسی مضدعی و عرب بربر و بربر واندال و طبقه جدیدی از موالی، مستعربان و مولدان و اخیراً طبقه تازه تأسیس اشراف عرب در آندلس نیز اضافه شد؛ جهت گیری های مذهبی و سیاسی فاطمی اموی در کنار این نزاع نیز مطرح و مؤثر بود. «امویان» با استفاده از این نزاعِ همیشگی و به کارگیری سیاست «فرّق تسد»، (1) قدرت را در آندلس به انحصار خود درآوردند و سرانجام، دولتِ سیصد ساله آنها (138-422ه) نیز در آتشفشان ملوک الطوایف که با سه دوره فوران سهمگین، بنیادهای حکومت مسلمانان در آندلس عصر «مرابطین» و «موحدین» را متزلزل کرده بود، برای همیشه از بیخ و بن سوخت و نابود شد.

با فروپاشی امویان و آغاز عصر ملوک الطوایف در دوره نخست، شصت دولت که حدود نیم قرن دوام آوردند در سراسر آندلس اعلام استقلال کردند و خود را خلیفه و سلطان خواندند و قدرت مسلمانان در آندلس هم چون دانه های گسیخته تسبیح، به دست اشرافِ عرب، بربرها، موحدان و مسیحیان افتاد؛ با فرصت مناسبِ به دست آمده در این زمان، دولت های مسیحی شمال آندلس، متحد دول اروپایی، با پرچم جنگهای صلیبی، به داخل آندلس پیش روی کردند.

با سقوط طلیطله، عقب نشینی تدریجی مسلمانان از آندلس و دوره سوم ملوک الطوایف آغاز شد. هم زمان با افول قدرت «موحدان» در آندلس، قدرت مسلمانان به شکل بسیار