تاریخ تحلیلی آندلس صفحه 242

کرده بود همان شد؛ چرا که یوسف که اکنون قدرت مطلق مغرب شده بود، بدون درخواست ملوک الطوایف و تنها به قصد براندازی وارد آندلس شد و به دوره اول ملوک الطوایف در آندلس خاتمه داد؛ در همین راستا سیر بن ابی بکر، سردار مرابطین، (1) معتمد بن عباد را به جرم این که وی به دنبال ارتباط با دول مسیحی شمال آندلس و درخواست کمک از آنها در مقابل مرابطین بوده است، دستگیر و به أغمات مراکش تبعید نمود. (2) یوسف، در آندلس ماند و با انجام عملیات جنگی، (3) سراسر آندلس به جز سرقسطه (4) را زیرسلطه خود قرار داد (5) و بدین ترتیب، مرابطین برای نخستین بار، مغرب و آندلس را

1- (1) . عبدالواحد مراکشی، المعجب، ص99.
2- (2) . مرابطین پس از استقرار در آندلس در حد گسترده ای مرتکب جرایم مختلفی شده، مقالاتی نیز توسط محققانِ عرب در این خصوص نوشته شده است و شاید با تحقیقات بیشتر در متون تاریخی و یا راهگشایی به تاریخ سرّی مرابطین، بتوان به اسرار ارتباط آنها پی برد؛ از آغاز ورود مرابطین به آندلس، بین آنها والفونس مکاتبات و مذاکراتی برقرار شد و بعید نیست مرابطین و مهاجمان صلیبی شمال آندلس به عشق توسعه ارضی سرزمین خود و یا... بر سر ملوک الطوایف مصالحه کرده و آندلس را بین خود تقسیم کردند.
3- (3) . در سال 489ه. شهر بلنسیه به دست السید و زن او «شیمین» افتاد؛ مرابطین به سال 492ه. با هجوم گسترده در رمضان 492ه/1102م بلنسیه را از الفونس و همکار او السید (م492ه) بازپس گرفتند؛ در سال های 492، 493 و498ه، مرابطین با الفونس در شرق آندلس درگیر بودند که مهم ترین آنها جنگ کُتَنْده بود که با شکست نصارا همراه شد؛ بدین شکل، دولت بزرگ مرابطین در مغرب و آندلس شکل گرفت و بروکلمان آن را امپراطوری خوانده است؛ ر.ک: تاریخ الآندلس، ص108؛ ابن عذاری مراکشی، البیان المغرب، ج4، ص44؛ بروکلمان، تاریخ ملل و دول اسلامی، ص205.
4- (4) . سرقسطه بعد از ورود مرابطین به آندلس مرکز مقاومت مسلمین در برابر مسیحیان در شمال آندلس شد و امیر مرابطین در پی فرستادن سفیر از سوی بنی هود به مراکش، روابط دوستانه ای با بنی هود برقرار کرد و آنها در سرقسطه به نام یوسف خطبه می خواندند و به نام مرابطین، در آن جا حکومت می کردند.
5- (5) . یوسف در ابتدای ورود سوم، طلیطله را محاصره کرد و چون هیچ کدام از ملوک الطوایف آندلسی به کمک او نیامدند، نیت خود در براندازی ملوک الطوایف را عملی ساخت؛ او ابتدا به غرناطه و مالقه رفت و با اعدام بزرگان دولت غرناطه، اولین دولت ملوک الطوایف را در رجب سال 483ه./1090م تصرف کرد؛ وی دولت «بنی عباد» را سرنگون کرد. مرابطین با فتح طریف و جیّان و المریه و حصن المدور، به قرطبه نزدیک شدند و آن را به سال 484ه./1091م. فتح کردند و با فتح قرمونه، به مرزهای طلیطله رسیدند؛ الفونس با نیروی مرکب از شصت هزار نفر به جنگ امیر مرابطی آمد و یوسف در دو جبهه در آندلس وارد جنگ شد. مرابطین، بطلیوس را در 487ه./1094م. و مرسیه و وَبْره و دانیه را در 484ه. و 485ه. از ابن رشیق گرفتند و به سال 485ه. از فرصت اختلاف بین «السید» و الفونس ششم استفاده کرده و دو سردار مرابطین، ابن عایشه و اباناصر با چهل هزار نیرو، بلنسیه را محاصره کردند؛ بلنسیه صحنه قدرت طلبی، قاضی شهر، جعفر بن عبدالله بن جحاف و ابن أوجب و ابن فرج وابسته، السید بود. با نزدیک شدن مرابطین به شهر، قادر بن ذی النون فرار کرد و شهر دچار غارت و ناامنی گروههای مختلف شد. مرابطین بار دیگر به سال 495ه. بلنسیه را تصرف کردند؛ ر.ک: سلاوی، الاستقصاء الاخبار دول مغرب الاقصی، ج1، ص120؛ ابن ابی زرع، الانیس المطرب بروض القرطاس، ص101؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج8، ص437؛ ابن عذاری مراکشی، البیان المغرب، ج4، ص31.