تاریخ تحلیلی آندلس صفحه 281

ابن احمر برقرار کرد (1) و در موقع مناسب حملات خود را علیه قشتاله آغاز نمود؛ المنصور، از فرصت شورش «بنی أشقیلوله» (2) بر علیه محمد فقیه و اختلاف داخلی در مملکت قشتاله (3) استفاده کرد و به قصد تصرف اشبیلیّه وارد آندلس شد؛ (4) سلطان مرینی، المنصور (ابو یوسف، یعقوب بن عبدالحق) (5) در سال 672ه. به آندلس دعوت شد و به سال 674ه. استجه را گرفت و به سمت اشبیلیّه حرکت کرد؛ سرانجام همکاری نیروهای مرینی و غرناطه باعث شکست و عقب نشینی نیروهای قشتاله شد و دولت قشتاله را وادار کرد موضع مثبتی در برابر دولت غرناطه اتخاذ کند؛ (6) اما به رغم این، جهاد «مرینی ها» در آندلس، باعث هرج ومرج در کشور «بنی احمر» گردید. (7)

با مرگ محمد بن محمد بن احمرِ فقیه به سال 701ه. محمد سوم (ابوعبدالله، محمد ملقب به مخلوع) قدرت را به دست گرفت؛ (8) مخلوع نیروهایی متخصص در امر تسخیر دژها برای پیوستن به سپاه بنی مرین که تلمسان را در محاصره داشتند فرستاد، اما به سال

1- (1) . ابن ابی زرع، الانیس المطرب بروض القرطاس، ص335.
2- (2) . با مرگ ابی محمد اشقیلوله (م676ه) صاحب مالقه، پسر او محمد، مالقه را به سلطان بنی مرین (ابی یوسف یعقوب) داد و این کار تردید، ابن احمر نسبت به بنی مرین را بر انگیخت و سلطان بنی نصر به مالقه حمله و آن را تصرف کرد و با شاه قشتاله، علیه سلطان مرینی متحد شد و سفیری نزد سلطان مغرب اوسط (یغمراسن بن زیان)، دشمن حکومت بنی مرین فرستاد و با او علیه مراکش متحد شد. سلطان بنی مرین، المنصور نیز، سپاهی متشکل از هفتاد و یک کشتی جنگی به فرماندهی پسرش، ابی یعقوب به آندلس فرستاد؛ این سپاه، نیروهای نصاری را در هم شکست و در جزیره خضرا فرود آمد؛ ر.ک: ابن ابی زرع، الانیس المطرب بروض القرطاس، ص333.
3- (3) . در زمان الفونسوی دهم، ملقب به العالم که هزینه هنگفتی را صرف جمع آوری متون علمی مسلمین و ترجمه و شناخت آنها به کار گرفت، اوضاع داخلی مملکت قشتاله متشنج شد و سقوط الفونسو و خلع او از حکومت، به وسیله پسرش سانچو در سال 1282م. 681ه. را به دنبال داشت و الفونسوی دهم برای بازگردادن حکومتش به سلطان مرینی (منصور) متوسل شد، و سانچو با ابن الاحمر متحد شد؛ ر.ک: ابن ابی زرع، الانیس المطرب بروض القرطاس، ص 328، 337.
4- (4) . سلاوی، الاستقصاء الاخبار دول مغرب الاقصی، ج4، ص16.
5- (5) . مقرّی تلمسانی، نفح الطیب، ج1، ص449.
6- (6) . بیضون، الدوله العربیه فی اسبانیه، ص391.
7- (7) . همان، ص390.
8- (8) . مقری تلمسانی، نفح الطیب، ج1، ص448.