تاریخ تحلیلی آندلس صفحه 78

رؤسای اشبیلیّه (1) و گروهی از یمنی ها از سر کینه صمیل به عبدالرحمن پیوستند. سپس او به کوره ریه رفت و عامل آن جا عیسی بن مساور با او بیعت کرد، در شذونه نیز، غیاث بن علقمه با وی بیعت نمود؛ در موزور، ابراهیم بن شجره و در اشبیلیّه، ابوالصباح یحیی بن یحیی؛ وی سرانجام وقتی وارد قرطبه شد که والی آن یوسف در نواحی طلیطله بود و هنگامی به آن جا برگشت، روز عید قربان بود و مجبور شد با عبدالرحمن صلح کند.

داستان ورود عبدالرحمن به آندلس در همه منابع به همین شکل ذکر شده است؛ مورخان، روایات بسیاری در قالب پیش گویی در مورد او ذکر کرده و از او به عنوان احیاگر بنی امیه در آندلس یاد کرده اند. (2) روایت ابن قتیبه را می توان بر طراحی پیشین امویان جهت کسب قدرت در آندلس، حمل کرد در این روایات، شخصی غیب گو عبدالرحمن بن معاویه را نسبت به دروغ بودن امان سفاح نسبت به امویان آگاه می سازد و گفت وگوی بین هشام بن عبدالملک و عبدالرحمن، را که در مورد زوال امویان سخن گفته اند، نقل می کند و از او می خواهد به آندلس برود چون صاحب امر است و نجات در آن جا است. آن مرد غیب گو هم چنین به عبدالرحمن می گوید: من مبلغ بیست هزار دینار از مسلمه بن عبدالملک (حکیم بنی امیه) (3) عموی تو جهت انجام چنین امری دریافت کرده ام و سپس پول ها را به عبدالرحمن داد. (4)

بدر، غلام و فرستاده عبدالرحمن بن معاویه، همراه افرادی که برای شکستن محاصره سرقسطه حرکت می کردند به آن جا رفت و در پشت دیوارهای شهر، نامه ای با مهر عبدالرحمن بن معاویه به مردم شهر نوشتند و آنان را به بیعت با عبدالرحمن بن معاویه فراخواندند؛ صمیل بدر را پذیرفت و به مردم اعلام کرد: که در راه عبدالرحمن بن معاویه جان فشانی و استقامت می کنم؛ با شکسته شدن محاصره سر قسطه، امویان، همراه بدر و صمیل راهی قرطبه شدند. (5)

اقدامات ابوالخطّار در اسکان اعراب شام در نقاط کلیدی آندلس و نامیدن کوره های

1- (1) . ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج5، ص123.
2- (2) . ابن عذاری مراکشی، البیان المغرب، ج2، ص41.
3- (3) . همان، ص61.
4- (4) . ابن قتیبه، الامامه السیاسه، ج2، ص167، 168.
5- (5) . ابن عذاری مراکشی، البیان المغرب، ج2، ص43.