تاریخ تشکیلات در اسلام صفحه 121

حکومت کرد و نیز فخرالملک که از سال 401 تا 407 هجری زمام امور را در دست داشت.حقوق وزرا شامل حقوقی ماهیانه از پول رایج یا از اقطاعات بود.مصادره اموال و دارایی های وزرا نشان می دهد که بیشتر آنها ثروت انبوهی داشتند و سیاست مصادره اموال ایشان سنتی ثابت در عصر بویهی بود. (1)

بویهیان تغییرات مهمی در نهاد وزارت انجام دادند.آنها امکان انتخاب هم زمان دو وزیر را عملی ساختند و دایره قدرت وزیر بویهی را از مسائل سیاسی-اداری به امور نظامی گسترش دادند و این گونه بود که قدرت وزیر بویهی فرماندهی جنگ را نیز شامل می شد.القاب وزرا در دوره بویهی نسبت معکوس با میزان قدرت دولت داشت؛هر چه به انحطاط سیاسی و فروپاشی نظام اداری افزوده می شد طول و شکوه ظاهری القاب رونق می گرفت؛ازاین رو القاب وزرا دلیلی بر سقوط ارزش های سیاسی و اجتماعی بود؛این در حالی است که وزرای دوره اول بویهی فقط یک لقب داشتند و یا گاهی هیچ لقبی نداشتند.

امرای بویهی پس از بهاءالدوله به وزرای خود القابی بدون تأثیر عملی اعطا می کردند.برای مثال وزیر سلطان الدوله لقب فلک الملک،عمیدالدوله،زعیم الأمیر و شمس الدین داشت و وزیر دیگری در این عصر لقب ذوالسعادتین،وزیرالوزرا و نجاح الملک داشت.وزیری دیگر لقب علم الدین،سعدالدوله،امین الله و شرف الملک گرفت و وزیر دیگر با لقب معزالدین،فلک الامر،وزیرالوزرا و عمادالملک خوانده می شد.فخر و غرور کاذب ناشی از این القاب در دوره بویهی به جایی رسید که یکی از وزرای امیر بویهی از پذیرش نامه خلیفه عباسی(القادربالله)به دلیل این که با لقب«مولانا»آغاز نشده بود،خودداری نمود و به لقب دیگری