تربیت بدنی و سلامت جسمانی صفحه 176

درمان و بخش دیگر بازیابی توانایی های قبلی است.دیده شده است که ورزشکاران آسیب دیده قبل از بهبودی کامل،به ورزش بازمی گردند و خود را در معرض آسیب شدیدتر قرار می دهند.بی توجهی به میزان بهبودی عضو آسیب دیده و تمرینِ غیر صحیح بعد از آسیب،ممکن است شدت آسیب را افزایش دهد.از سوی دیگر،ورزشکار آسیب دیده ممکن است به استراحت کامل و بدون حرکت بپردازد،که این خود موجب کاهش توانایی های او می شود.امّا امروزه با کمک روش های بازپروری،مانند انواع تمرین ایزومتریک و کششی و همچنین روش های غیر حرکتی،مانند سرما،گرما،ماساژ یا تحریک الکتریکی،فعالیت جسمانی پس از آسیب ادامه می یابد و از این طریق،علاوه بر کمک به بهبود آسیب،بازگشت ورزشکار به تمرین نیز تسریع می شود.برنامه های بازپروری برای هر نوع آسیب متفاوت است؛به طوری که این برنامه ها در برخی از آسیب ها زودتر و در برخی دیگر پس از بهبودی اجرا می شود.

اقدامات پیش گیرانه برای جلوگیری از آسیب های ورزشی

شما پیش گیری از آسیب ها را ترجیح می دهید یا درمان را؟درمان آسیب،مسائلی را به همراه دارد؛مثل عوارض جانبی دارو،اثر نکردن آن،احتمال غلط بودن تشخیص پزشک،گران بودن درمان،احساس ناخوشی و درد،دور شدن از تمرینات و میادین ورزشی و در نتیجه،کاهش مهارت و عملکرد ورزشی از بسیاری آسیب ها و صدمات می توان پیش گیری کرد.برآورد شده است که حداقل نیمی از آسیب های ورزشی قابل پیش گیری هستند.به عبارت دیگر آنچه که امروز مداوا می شود،روزی قابل پیش گیری بوده است.در نتیجه عاقلانه به نظر می رسد که قبل از بروز هر آسیب و صدمه ای به فکر پیش گیری از آن باشیم و تدابیری را به کار ببریم.