درسنامه حقوق بشر از دیدگاه اسلام صفحه 237

مثلا کسی نمی تواند بگوید من حق احترام خود را در یک معامله به دیگری منتقل کردم یا اسقاط کردم و پس از این نقل و انتقال،من حق احترام و کرامت و شرف ندارم و هر کس هر اهانتی بر من روا بدارد،مانعی نیست.از دیدگاه اسلام،همان گونه که دفاع از کرامت و شرف انسانی لازم است،ارشاد کسی که-بر فرض بسیار بعید-بخواهد از کرامت و شرف خود دست بردارد،واجب است؛چون هیچ کس کرامت و شرف دیگری را مورد اهانت قرار نمی دهد؛مگر این که نخست کرامت و شرف خود را از دست داده باشد.

در رویکرد حقوقی نیز«انسان دارای حرمت است و حق دارد در جامعه به طور محترمانه زندگی کند و کسی حق ندارد با گفتار و رفتار خویش حیثیت او را با خطر مواجه سازد و حکومت باید به گونه ای عمل کند که موجب بی حرمتی شخص مجرم نگردد». (1)

زندگی بدون کرامت و شرف انسانی،نه فقط زندگی انسانی نیست؛بلکه حتی از زندگی حیوانی نیز پست تر است؛زیرا بدیهی است که انسان فاقد کرامت،به سبب داشتن نیروها و استعدادهای گوناگون،می تواند کرامت همه انسان ها را تهدید کند و برای اشباع خودخواهی هایش،بشریت را به خاک و خون بکشد؛در صورتی که حیوانات-حتی درنده ترین آنها-قدرت آسیب زدن به کرامت و شرف انسانی را ندارند و نهایت امر،در صورت گرسنگی یا به اقتضای طبعی که دارند،ممکن است آسیبی به جسم آدمی برسانند؛ولی نه از روی دشمنی با انسان.خلاصه با مطالعات همه جانبه در وضع مغز و روان انسان ها به این نتیجه می رسیم که اگر کسی به اهمیت و کرامت و شرف انسانی پی ببرد و خود از این