یازده گفتار پیرامون بیداری اسلامی صفحه 158

رژیم صهیونیست، از مشکلات سیاسی و اقتصادی و اجتماعی داخلی اش گرفته تا انزوای جهانی و انزجار عمومی و حتّی دانشگاه های اروپائی از آن، همه و همه مظاهر نصرت الهی است. امروز رژیم صهیونیستی از همیشه منفورتر و ضعیف تر و منزوی تر، و حامی اصلی اش آمریکا از همیشه گرفتارتر و سردرگم تر است.

اکنون صفحه ی کلی و اجمالی فلسطین در شصت و چند سال گذشته، پیش روی ماست. آینده را باید با نگاه به آن و درس گیری از آن تنظیم کرد.

دو نکته ی اساسی

دو نکته را پیشاپیش باید روشن کرد:

هدف ما آزادی همه ی فلسطین و حذف اسرائیل و تحقّق شعار از نهر تا بحر

اوّل این که مدعای ما آزادی فلسطین است، نه آزادیِ بخشی از فلسطین. هر طرحی که بخواهد فلسطین را تقسیم کند، یکسره مردود است. طرح دو دولت که لباس حق به جانبِ «پذیرش دولت فلسطین به عضویت سازمان ملل» را بر آن پوشانده اند، چیزی جز تن دادن به خواسته ی صهیونیستها، یعنی «پذیرش دولت صهیونیستی در سرزمین فلسطین» نیست. این به معنای پایمال کردن حق ملّت فلسطین، نادیده گرفتن حق تاریخی آوارگان فلسطینی، و حتّی تهدید حق فلسطینیانِ ساکن سرزمینهای 1948 است؛ به معنای باقی ماندن غده ی سرطانی و تهدید دائمی پیکره ی امّت اسلامی، مخصوصاً ملّتهای منطقه است؛ به معنای تکرار رنجهای ده ها ساله و پایمال کردن خون شهداست.

هر طرح عملیاتی باید بر مبنای اصلِ «همه ی فلسطین برای همه ی مردم فلسطین» باشد. فلسطین، فلسطینِ «از نهر تا بحر» است، نه حتّی یک وجب کمتر. البته این نکته نباید نادیده بماند که ملّت فلسطین همان