یازده گفتار پیرامون بیداری اسلامی صفحه 47

معارضه هستند. کسانی که با عدالت مخالفند، کسانی که با صلح و امنیت و آرامش مخالفند، کسانی که با صفا و روح مصفا و متعالی انسانی مخالفند، اینها نقطه ی مقابل دعوت پیغمبرند. برای عدالت است که خدای متعال جهاد را بر مسلمانان واجب کرده است. مخصوص اسلام هم نیست؛ جهاد در همه ی ادیان الهی وجود داشته است. آن کسانی مقابل دعوتند که با آسایش مردم، با آرامش مردم، با آسایش جامعه، با تعالی جامعه مخالفت و معارضه میکنند و دشمن منافع انسانها هستند؛ این همان نقطه ای است که اسلام آن را هدف قرار میدهد. از اوّل بعثت هم نبی مکرم اسلام، با آیاتی که وحی الهی به اوست، نقاط روشنی را مشخص کرده است.

در همین سوره ی مبارکه ی «اقرأ» که آیات اوّل آن ظاهراً اوّلین آیاتی است که بر پیغمبر نازل شده است - آیات بعدی با فاصله نازل شده است، ولی مربوط به همان اوائل بعثت است - میفرماید: «کلّا لئن لم ینته لنسفعا بالنّاصیه. ناصیه کاذبه خاطئه. فلیدع نادیه. سندع الزّبانیه». آن کسانی که در مقابل دعوت رحمت، دعوت عزّت، دعوت آرامش و امنیت ایستاده اند، در اوّلین سوره ی قرآن مورد تهدید قرار میگیرند.

یا در سوره ی مبارکه ی «مدّثّر» که آن هم جزو اوّلین سوره هائی است که بر پیغمبر نازل شده است، بر روی عنصر معارض با زندگی مردم تکیه میشود: «ذرنی و من خلقت وحیدا. و جعلت له مالا ممدودا. و بنین شهودا. و مهّدت له تمهیدا. ثمّ یطمع ان ازید. کلّا انّه کان لأیاتنا عنیدا. سأرهقه صعودا». در مقابل آن کسی که معارض با پیغمبر است، آن کسی که معارض با منافع جامعه ی انسانهاست، آن کسی که معارض راه حق است، اشاره میشود به ایستادگی این حرکت عظیم و این معارضه. لذا در اسلام مبارزه هست، جهاد هست؛ منتها این جهاد، جنگ در مقابل معارضان با آرامش زندگی بشر، معارضان با عدالت، معارضان با سعادت بشر است. لذا قرآن کریم و سیره ی پیغمبر را که ملاحظه کنید، می بینید از همان روزی که حکومت اسلامی تشکیل شد، کسانی بودند غیر مسلمان،