مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 158

وحی و تعبیرش در یک واقعه رخ می دهد. از این نظر اعتنای خداوند این نبوده است که یک کتاب معصوم املا کند یا تعالیم تخطی ناپذیری القا کند؛ بلکه به منصه ظهور آوردن وقایعی در حیات افراد و جوامع بوده است. خود کتاب مقدس سراپا یک مکتوب بشری است که حکایتگر این وقایع وحیانی است. (1)

مستشرقان این شبهه را به قرآن مسلمانان نیز سرایت داده اند.

وات می نویسد:

گفتن این که محمد در عقاید خود یک دل و راست گو بوده، دلیل آن نیست که معتقدات وی همه درست بوده است. ممکن است کسی در موضوعی یک دل باشد؛ ولی اشتباه کند. برای نویسندگان مغرب زمین چندان دشوار نیست که نشان دهند محمد ممکن است اشتباهاتی کرده باشد. (2)

چرایی خطا و اشتباه در مطالب وحیانی کتاب مقدس بر اساس تفسیر خاص آنها از وحی است؛ زیرا آنان تجلی ذات اقدس الهی در عیسی (علیه السلام) را مصداق وحی دانسته یا آن را تجربه بشری می دانند. (3)

سلامت وحی

مسلمانان عقیده دارند که وحی الهی از خطا و اشتباه مصون و محفوظ بوده و هیچ اشتباه و خطایی در پیام آن راه ندارد. همچنین اسلام عصمت را یکی از شرایط هر پیامبری می داند؛ زیرا مهم ترین هدف پیامبران این است که حقایق وحیانی را که سعادت دنیوی و اخروی بشر را به ارمغان می آورد، باید بدون کم و کاست و صحیح در اختیار انسان ها گذارده شود و اگر خطاکاری پیامبر جایز باشد، هیچ تضمینی برای انجام دادن رسالت و هدف اصلی (سعادت بشر) وجود ندارد.

1- (1) . همان، ص268.
2- (2) . مونتگمری وات، محمد پیامبر و سیاستمداری، ص20.
3- (3) . علم و دین، ص31؛ و فلسفه دین، ص136.