4. از بررسی معانی مختلف روشن می شود که دو ویژگی در معنای اصلی وحی دخالت دارد که عبارتنداز:
الف) سرعت (چنان چه راغب در مفردات اشارت نمود)؛
ب) خفا و پنهانی (بسیاری از لغت شناسان از جمله نویسنده التحقیق فی کلمات القرآن آن را قید اصلی می داند).
5. اصل وحی به معنای سرعت و خفا است؛ اما کاربرد آن در معناهای دیگر که بیان شد از نظر لغت-به صورت مشترک معنوی-اشکال ندارد.
6. همان طور که بیشتر لغت شناسان اشاره کردند، افزون بر کاربرد لغوی این واژه، وحی یک معنای اصطلاحی و شرعی نیز دارد و در واقع دو نوع کاربرد برای آن بیان کرده اند:
الف) مفهوم عام لغوی که به تفصیل گذشت؛
ب) مفهوم خاص اصطلاحی و شرعی آن، که قرآن کریم، روایات و متشرعه نیز آن را به کار برده اند و همین معنا شایع ترین معنای به کار رفته در قرآن است که آن را «وحی انبیا»، «وحی تشریعی» یا «وحی رسالی» نیز می گویند.
2- وحی در اصطلاح
هرگاه وحی به طور مطلق و بدون قرینه به کار رود بر وحی رسالی دلالت دارد.
وحی رسالی یکی از پر رازترین مسائل و معارف دینی است و تعریف کامل و همراه با حد و رسم و بیانگر ماهیت و حقیقت آن برای ما امکان ندارد؛ (1) چراکه
1- (1) . امروزه دانشمندان به این نتیجه رسیده اند که کشف کردن و به دست آوردن همه حقیقت یک ماده محسوس ممکن نیست؛ چه برسد به درک حقایق امور غیبی. مرحوم آخوند خراسانی نیز به این حقیقت در کفایه الاصول اشاره نموده است (کفایه الاصول، ج اول، تعریف علم اصول).