مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 23

نتیجه

از تعاریف گذشته چنین استفاده می شود که:

1. وحی عبارت است از القاء کلام و اعلام پنهانی و سریع در امور دین و شریعت خاصی از جانب خداوند به پیامبران خود.

2. اگر واژه «وحی» به طور مطلق و بدون قرینه به کار برده شود منظور همین معنای اصطلاحی است.

3. بین معنای لغوی و اصطلاحی وحی هماهنگی و مناسبت وجود دارد؛ چراکه در هر دو اعلام و پنهانی و سرعت قید شده است.

4. نسبت میان معنای لغوی و اصطلاحی، عام و خاص مطلق است؛ چراکه وحی در لغت هر نوع اعلام و القا است؛ چه از جانب خداوند یا انسان یا شیطان باشد و چه مطلب وحی شده حق باشد یا باطل و چه کسی که وحی بر او می شود پیامبر باشد یا غیر آن؛ به خلاف معنای اصطلاحی که القاء خاصی (از خداوند به پیامبرش) می باشد.

5. وحی از دیده ها و انظار پنهان و فهم آن جز برای وحی شونده امکان ندارد و میان وحی کننده و وحی شونده رابطه خاصی وجود دارد.

6. وحی پایه هایی متشکل از مبدأ و مصدر وحی، پیک وحی، گیرنده وحی و متن وحی دارد.

7. مبدأ وحی تنها باید خداوند باشد.

8. متن وحی باید از امور حقیقی، معقول و شرعی (امور دین) باشد؛ نه خیالی یا موهون و باطل.

9. گیرنده وحی تنها پیامبران الهی هستند و هر کسی لیاقت ورود به این