مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 25

مفاهیم و اصطلاحات بسیاری را در این باره می شود بررسید؛ همانند ایمان، کفر، شرک، تقوا و روح که در این جا واژه و اصطلاح وحی را از منظر معناشناسی بررسی می کنیم.

در قرآن کریم افزون بر واژه وحی واژه های دیگری نیز وجود دارد که به نوعی مفهوم وحی را ایفا می کند و این نشان از اهتمام قرآن نسبت به این پدیده و معرفت الهی است که در صدد است رابطه مفهومی بین اجزاء و ساختارمند بودن آن را معرفی کند.

نزدیک ترین واژه ها به مفهوم وحی واژه های «کلام، قول و نزول» است و پس از این ها واژه های «مجیء، قصص، تلقّی و القاء، نبأ، اتیان، قرائت، تلاوت، تعلیم، و الهام» به نوعی مفهوم وحی را می رسانند. این واژه ها را می توان در سه بخش بیان کرد:

-برخی از واژه ها رابطه گفتاری و پیام رسانی بین وحی کننده و گیرنده وحی را بیان می کنند؛ مانند واژه کلام، قول، نبأ و قصص؛

-برخی دیگر از واژه ها فرود آمدن وحی از جانب خداوند را بیان می کند؛ مانند واژه نزول، اتی و مجیء؛

-برخی از دیگر واژه ها بیانگر نزول لفظی آیات قرآن بر پیامبرند؛ مانند واژه های قرائت، تلاوت و ترتیل.

پرسش این است که چرا خداوند متعال در برخی موارد از واژه «کلام» و در برخی دیگر از واژه «قول» و در بعضی موارد از واژه «وحی» یا دیگر واژه ها استفاده می کند؛ با این که معنای مشترک در همه آنها وجود دارد؟

کاربرد واژه های مختلف در یک معنا از این جهت است که نسبت به هر لفظ