مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 35

آیاتی از قرآن کریم که این واژه در آنها به کار رفته به معنای وحی یا قول و کلام است؛ اگرچه در ذات خود نوعی تفاوت با وحی دارد.

خداوند حدود ده مورد از رابطه گفتاری خود با بندگان برگزیده را با این واژه بیان می کند که پیامبران و غیر پیامبران مانند حضرت مریم (علیها السلام) را مورد خطاب قرار داده است.

خداوند متعال می فرماید: (وَ نادَیْناهُ أَنْ یا إِبْراهِیمُ* قَدْ صَدَّقْتَ الرُّؤْیا...)؛ 1 ابراهیم را ندا دادیم، رؤیای خود را حقیقت بخشیدی.

درباره خطاب قرار دادن حضرت موسی (علیه السلام) می فرماید: (وَ نادَیْناهُ مِنْ جانِبِ الطُّورِ الْأَیْمَنِ...)؛ 2 و ما موسی را از جانب راست کوه طور ندا دادیم.

و نیز این آیات: «طه، آیه 11؛ نمل، آیه 8؛ قصص، آیه 30؛ شعراء، آیه 10؛ اعراف، آیه 22 و قصص، آیه 46». گاهی نیز خداوند فرشتگان یا فرشته ای را مأمور سخن گفتن و ندا کردن با بندگان برگزیده خود نموده است.

خداوند متعال در داستان حضرت زکریا (علیه السلام) می فرماید: (فَنادَتْهُ الْمَلائِکَهُ وَ هُوَ قائِمٌ یُصَلِّی فِی الْمِحْرابِ أَنَّ اللّهَ یُبَشِّرُکَ بِیَحْیی...)؛ 3 پس در حالی که وی (زکریا) در محراب خود ایستاده و دعا می کرد فرشتگان او را ندا دردادند که خداوند تو را به ولادت یحیی مژده می دهد. در آیه دیگر درباره حضرت مریم (علیها السلام) خداوند می فرماید: (فَناداها مِنْ تَحْتِها أَلاّ تَحْزَنِی قَدْ جَعَلَ رَبُّکِ تَحْتَکِ سَرِیًّا)؛ 4 فرشته ای از زیر پای او وی را ندا داد که اندوهگین مباش؛ پروردگارت زیر پای تو چشمه آبی پدید آورده است.