مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 83

چکیده فصل دوم

وحی، ارتباط انسان با خداوند و عالم ماوراء طبیعت است که از مجاری عادی به دست نمی آید و فهم آن نیز بسیار مشکل می نماید؛ به همین جهت عده ای گفته اند که انسان مادی امکان برقراری پیوند با عالم مجرد را ندارد, یا ممکن نیست پیامبران از جنس بشر باشند و وحی مردود است؛ چون به اثبات تجربه و آزمایش در نمی آید.

از دیدگاه قرآن و برهان های فلسفی، انسان علاوه بر جسم، روح مجرد نیز دارد. وحدت شخصیت انسان در طول زندگی و تغییر نیافتن ذات انسان (مَن) و نسبت دادن فعل به ذات نه به اعضا و جوارح، اصیل بودن روح مجرد انسان را نشان می دهد که با آن می توان با عالم غیب ارتباط برقرار کرد. آیاتی از جمله «سجده، 7-9 و مؤمنون 12-14» به بیان وجود روح انسان می پردازد.

این شبهه نیز مردود است که انسان ها با یکدیگر برابرند؛ چرا یکی پیامبر بشود و دیگری نشود؛ زیرا ظرفیت و توانایی انسان ها نسبت به هم تفاوت بسیار دارد و بعضی از بعضی دیگر برترند.

اثبات ضمیر ناخودآگاه در انسان و مباحث روان شناسی در علوم تجربی و هیپنوتیزم یا خواب مغناطیسی و تله پاتی که دانشمندان آن را از طریق تجربه به اثبات رسانده اند-همه حاکی از وجود بُعدی معنوی برای انسان است که می تواند انسان را با عالم مجردات پیوند دهد؛ بنابراین انکار وحی یا در اثر جهل و نادانی است یا بی ایمانی.

وحی در قرآن کاربردهای متفاوتی دارد که یک قسم آن وحی به پیامبران الهی (وحی رسالی) است. کاربردهای دیگر وحی عبارتند از: وحی به زمین، وحی به آسمان، وحی به زنبور عسل، وحی به فرشتگان، وحی شیاطین، وحی به مادر حضرت موسی (علیه السلام)، وحی به ائمه (علیهم السلام) (وحی تأییدی و تسدیدی)، وحی به معنای اشاره.