مسئله وحی و پاسخ به شبهات آن صفحه 86

طباطبایی آن را شعور مرموز و رازآمیز الهی می داند که درک آن برای سایر افراد امری پنهان است. (1)

رابطه دوسویه (گفت وگو و ارتباط ماورای مادی بین دو ذات متفاوت)

وحی عبارت است از: آن چه خداوند متعال (امور دین و احکام شرعی) باواسطه فرشته یا بدون واسطه بر پیامبر و برگزیده اش القا می کند.

روشن می شود که دستگاه وحی، گفت وگو و ارتباطی خاص (فرامادی) است که دو ذات در آن دخالت دارد:

یک . ذات امر کننده و پیام دهنده که متکامل و مستجمع جمیع صفات کمال است؛

دو . مخاطب یا مأمور و گیرنده پیام.

این دو ذات به طور کامل باهم متغایر و متفاوتند. (2) یکی خالق و دیگری مخلوق، یکی واجب الوجود و دیگری ممکن الوجود است.

وحی، علم حضوری و صیانت از خطا

وحی نوعی علم شهودی، حضوری و نوعی کشف از عالم غیب است. این کشف به دلیل حضور حقایق هستی در محضر عالِم و کاشف، در ذات خود قابلیت صدق و کذب را ندارد و تصور کوچک ترین خطا در آن به معنای نفی وحی یا ندانستن حقیقت آن است. (3)

از طرف دیگر خطا در مفاهیم صورت می پذیرد و مفاهیم در دو نوع ادراکات

1- (1) . محمد حسین طباطبایی، وحی یا شعور مرموز الهی، ص3-35.
2- (2) . مالک بن نبی، الظاهره القرآنیه، ص194، به نقل از محمدحسین علی الصغیر، دراسات قرآنیه، ص18.
3- (3) . مهدی هادوی تهرانی، مبانی کلامی اجتهاد، ص78.