کشکول فرحزاد 2 صفحه 104

بستان!» قنبر گفت: «شما به داشتن آن سزاوارترید؛ چرا که بر منبر فرا می شوید و با مردم سخن می گویید». امام فرمود:

و أنت شاب ولک شره الشباب، و أنا أستحیی من ربی أن أتفضل علیک؛ سمعت رسول الله صلی الله علیه و آله وسلم یقول: ألبسوهم مماتلبسون، وأطعموهم مما تطعمون؛ ولی تو جوانی و دارای میل جوانی هستی. من از پروردگار خویش شرم دارم که بر تو برتری جویم. از پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم شنیدم که می فرمود: «زیردستانتان را از آنچه خود می پوشید، بپوشانید و از آنچه خود می خورید، بخورانید». پس چون پیراهن را پوشید، آستین آن برایش بلند بود و از انگشتانش می گذشت. فرمود: «زیاده آن را ببر.» نوجوان آن را برید و گفت: «بیاتا لبه هایش را بدوزم». فرمود:

دعه کما هو؛ فإن الأمر أسرع من ذلک؛(1) به همین حال، رهایش کن؛ زیرا مرگ آنقدر زود می رسد که نیازی به این کار نیست!

نشانه پذیرفته شدن نزد خداوند

مفضل بن عمر به امام صادق علیه السلام عرضه داشت: «أحب أن أغرف علامه قبولی عند الله، دوست دارم بدانم نشانه این که خدا مرا نزد خود پذیرفته چیست.» حضرت فرمودند:

علامه قبول العبد عند الله أن یصیب بمعروفه مواضعه فإن لم یکن کذلک فلیس کلذلک؛(2) نشانه پذیرش بنده به درگاه خدا این است که احسان خود را به جایی که شایسته است برساند و اگر چنین نباشد چنان هم نیست.