کشکول فرحزاد 2 صفحه 124

آموزه ای برای دنیا و آخرت

امام باقر علیه السلام فرموده است: مردی به نام شیبه هذلی به حضور پیامبر آمد و گفت: «یا رسول الله إنی شیخ قد کبرت سنی وضعفت قوتی عن عمل کنت عودته نفسی من صلاه وصیام وحج و جهاد فعلمنی یارسول الله کلما ینفعنی الله به و خفف علی یا رسول الله؛ ای رسول خدا، من پیری فرتوت و ناتوان گردیده ام و نمی توانم نماز و روزه و حج مستحبی و جهاد انجام دهم. اکنون سخنی به من بیاموزید که خدایم به من بهره رساند. و ای رسول خدا، بر من تخفیف بده!»

پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم فرمودند: همین سخن خود را تکرار کن و او سه بار تکرار کرد. پیامبرصلی الله علیه و آله وسلم فرمودند:

ما حولک شجره ولا مدره إلا وقدبکت من رحمتک فإذا صلیت الصبح فقل عشر مرات سبحان الله العظیم وبحمده و لا حول و لاقوه إلا بالله العلی العظیم فإن الله عز و جل یعافیک بذلک من العمی والجنون والجذام و الفقر و الهرم؛ هر سنگ و کلوخ و درخت و گیاهی که اطراف توست، از رحمت بر تو گریست. اکنون، چون نماز صبح خود را میگزاری، ده بار بگو: «سبحان الله العظیم و بحمده و لا حول و لا قوه إلا بالله العلی العظیم.» که خداوند متعال با این تسبیح تو را از کوری و دیوانگی و جذام و تنگدستی و شکستگی عافیت می بخشد.

آن مرد گفت: «یا رسول الله هذا للدنیا فما للآخرۃ؛ ای رسول خدا، این برای امور دنیایی است، برای امور آخرت چه کنم؟» حضرت فرمودند: پس از هر نماز بگو: