کشکول فرحزاد 2 صفحه 126

فقر و غنا

پیامبر خدا صلی الله علیه و آله وسلم فرمودند:

الفقر راحه، والغنی عقوبه؛(1) ناداری، آرامش است و توانگری، کیفر.

سر فراغت

مرحوم حاج اسماعیل دولابی می فرمود: باید خود را خلاص و فارغ کرد. هر که را به تو ظلم کرده ببخش و از خدا هم بخواه او را ببخشد. به هر کس هم خوبی کردهای فراموش کن. کسانی هم که حقی بر تو دارند، حقشان را ادا کن و برایشان دعا کن و از خدا بخواه حقشان را ادا کند. به هرکس هم بدهکاری، از خدا و پیامبر و امامان بخواه کمکت کنند که حقشان ادا شود. این کار را بکن تا برای ملاقات و یاد خدا سر فراغت پیدا شود.

دو رکعت نماز بخوان و بعد بگو: خدایا، هرکس به من بدی کرده بخشیدم، تو هم او را ببخش! بعد بگو: خدایا، من ضعیف و کوچک از کسانی که به من بدی کردند گذشتم، تو هم که قوی و بزرگی بدیهای مرا ببخش و هرکس را هم که به او بدی کرده ام از من راضی کن!

خدا می تواند از خزانه های خودش آن قدر به او بدهد تا از تو راضی شود . به هرکس هم که خوبی کرده ای فراموش کن. آن وقت سر فراغت پیدا می کنی که با خدا و اولیائش بنشینی.

تو از کسانی که اذیتت کرده اند بگذر، تا خدا هم کاری کند که کسانی که اذیتشان کرده ای از تو بگذرند.