کشکول فرحزاد 2 صفحه 15

عبادت بی ثمر

محمد بن مسلم می گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم: اگر ما ببینیم مردی در عبادت، تلاش و اجتهاد و خضوع و خشوع دارد، اما به حق سخن نمی گوید، این عبادات او نفعی برایش خواهد داشت؟

حضرت فرمودند: ای محمد، مثال این مرد مانند اهل بیتی است که در میان بنی اسرائیل بودند و آنقدر در عبادت می کوشیدند که هر یک از آنها اگر چهل شب عبادت می کرد، حتما دعایش مستجاب میشد.

روزی یکی از آنها چهل شب عبادت کرد، اما دعایش مستجاب نشد. پس به نزد عیسی بن مریم علیه السلام آمد تا از این مطلب پرسش کند و از او بخواهد تا برایش دعا کند. پس عیسی علیه السلام وضو گرفت و دو رکعت نماز به جا آورد و به درگاه الهی دعا کرد.

آن گاه از جانب خداوند عز و جل وحی رسید: ای عیسی، این بنده من از دری که باید وارد نشده است. او در حالی مرا می خواند که در قلب خود در باره تو مشکوک است. اگر آنقدر دعا کند که گردنش قطع شده و انگشتانش فرو ریزد، من او را اجابت نخواهم کرد

پس عیسی متوجه او شد و فرمود: آیا خدایت را در حالت شک نسبت به پیامبر او عبادت میکنی؟ آن مرد گفت: ای روح خدا و کلمه او، به خدا سوگند من چنین چیزی نگفته ام، این احساس ناخوداگاه است. شما دعا کنید تا این شک از من بر طرف شود.

عیسی علیه السلام هم برای او دعا کرد و خداوند به سوی او بازگشت و شک او برطرف شد و دعایش مستجاب گشت و از آن پس مانند سایر اهل بیت