کشکول فرحزاد 2 صفحه 152

زنی در عقب جنازه فریاد می کرد و می گریست و می گفت: ای آقای من، تو را به جایی می برند که نه ناهار، نه شام، نه فرش، نه اسباب، نه پرده ای است. آن طفل رو به پدر کرد و گفت: مگر این جنازه را به خانه ما میبرند؟

خداوند و بندگانش

در حدیث قدسی آمده است:

أهل طاعتی فی ضیافتی، وأهل شکری فی زیادتی، وأهل ذکری فی نعمتی، وأهل معصیتی لا اؤیسهم من رحمتی، إن تابوا فأنا حبیبهم، وإن دعوا فأنا نجیبهم، وإن مرضوا فأنا طبیبهم، اداویهم بالمحن والمصائب، لاطهرهم من الذنوب والمعایب؛(1) فرمانبرداران من میهمان من اند، و سپاسگزاران من، نعمتشان افزوده شود و یاد کنندگان من، برخوردار از نعمت من اند، و نافرمانان خود را از رحمتم نومید نمی کنم؛ اگر توبه کنند، من حبیب آنهایم، و اگر مرا بخوانند، پاسخشان دهم، و اگر بیمار شوند، من طبیبشان باشم، با رنج ها و مصیبت ها درمانشان کنم، تا از گناهان و عیب ها پاکشان سازم.

خلوت با خدا

مرحوم حاج اسماعیل دولابی می فرمود: همه ذرات عالم با خدا صحبت می کنند و به ما هم می گویند: تو هم با خدا صحبت کن.

در شبانه روز، ترجیحا دل شب، ده دقیقه ای با خدا خلوت کن، وضو بگیر و سر سجاده ات بنشین و به خداوند عرض کن: به دیدار شما آمده ام. اگر خطاها و افکار دنیوی به ذهنت آمد، چند بار استغفار کن، برطرف