کشکول فرحزاد 2 صفحه 19

اصحاب امام حسین علیه السلام مثل زهیر و بریرند که امشب مهمان من شده اند. نواب و رفقایش اسلحه هایشان را تمیز می کردند و مواظب هم بودند که سر و صدای سلاحها مرا اذیت نکند و با یکدیگر می گفتند: این چیست که آدم در رختخواب بمیرد. خوب است آدم ترق، ترق کشته شود.

من هم به آنها گفتم: شما دنبال این هستید که سه چهار نفر را بکشید، ولی من در پی این هستم که یک نفر زنده باقی نماند و همه بمیرند تا کسی نماند که در برابر جلوۂ خدا خودنمایی کند.نیمه های شب، زیر باران، نواب و رفقایش رفتند. یکی دو روز بعد وقتی که من در منزل نبودم، دو کامیون مأمور نظامی به خانه ما ریختند و خانه را محاصره و تفتیش کردند. مادرم از سرهنگی که فرمانده آنها بود پرسید: چرا به خانه ما ریخته اید؟ سرهنگ در حالی که دست هایش می لرزید، گفته بود: دنبال دزد می گردیم. مادرم هم به او گفته بود: شما فکر می کنید در خانه ای که من و این دخترانم هستیم من دزد راه میدهم؟

بعد از این که چیزی پیدا نکردند، مأموران برگشتند. غرض این که با نیت، کارهای بزرگ می توان کرد. با نیت، در همه کارهای خیری که از اول خلقت تا انقراض عالم در تمام عالم انجام شده و می شود می توان شریک شد.

حضرت امیر علیه السلام شبها با دل و جان و نیتش در آسمان چهارم بین همه مخلوقات رزق تقسیم می کرد و با بدنش هم نان و خرما به دوش می گرفت و به در خانه نیازمندان می برد و تقسیم می کرد. تو هم دو کاره باش. هم با نیتت کار کن و هم با بدنت.