کشکول فرحزاد 2 صفحه 21

نجات و خلاص در استغراق ذکر الهی و تفکر در معرفت نفس و خودشناسی است و ذکر و فکر خود راهنمای تو خواهد شد.

«یا من اسمه دواء و ذکره شفاء»؛ (ای که نام او دوای دردها و یاد او شفا بخش جانهاست ). «دوائک فیک ولاتبصر ودائک منک و لاتشعر» (درد تو در درون خود توست نمی بینی، و داروی تو هم نزد خود توست فهم نمیکنی.)

«تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز».

جنابعالی در همه چیز اهتمام دارید، مگر در همین یک کلمه. پس حالا که چنین است:

توو تسبیح و مصلی و ره زهد و ورع

من و میخانه و ناقوس و ره دیر و کنشت

باری جناب حاج میرزا ، سلمه الله ان شاء الله، از آب و گل بیرون آمده است و رشته معرفت نفس به دست آورده و آقا میرزا هم ماشاء الله خوب مشغول است به حسب ظاهر امید پیشرفت به زودی ان شاء الله در او هست.

باری نوشته بودی در تضرع و ابتهال هم چیزی بنویس تا این که نوشتجات ناقص نماند. بر این حرف خنده کنم یا گریه؟ ای کاش بر دل مبارکت زده می شد و نوشته می شد، و الأ بر کاغذ خیلی زده اند و نوشته اند.

فدایت این مساله و باقی مسائل راه آخرت آموختنی نیست، بلکه نوشیدنی است. تضرع و ابتهال از درد و سوز دل بر می خیزد. درد پیدا کن آن خود تضرع و ابتهال می آورد.

آب کم جو تشنگی آورد به دست

تا بجوشد آبت از بالا و پست