کشکول فرحزاد 2 صفحه 240

هدیه ای از دوست

امام صادق علیه السلام فرمودند:

إذا سافر أحدکم فلیأت أهله بما تیسر ولو بحجر؛ وقتی یکی از شما به سفر می رود، باید به مقدار توانش سوغات برای خانواده اش بیاورد، اگر چه یک سنگ باشد.

بعد فرمودند: ابراهیم علیه السلام به مهمانی نزد دوستش رفت. از قضا آنها دچار قحطی شدیدی شده بودند. پس همان طور که رفته بود دست خالی بازگشت. اما وقتی که به منزلش نزدیک شد، از مرکبش پیاده شد و خورجین آن را پر از شن کرد تا شاید به این وسیله خاطر ساره آسوده شود.

وقتی به منزل رسید خورجین را به زمین نهاد و به الاغش علوفه داد. ساره آمد و خورجین را باز کرد و آن را پر از آرد دید و از آن آرد نان مطبوعی پخت و به ابراهیم گفت: نماز نافله را تمام کن و بیا غذا بخور.

وقتی ابراهیم نان را دید از ساره پرسید: این نان را از کجا آوردی؟ ساره گفت: از آردی که در خورجین بود. آن وقت ابراهیم سرش را به سمت آسمان بلند کرد و گفت: «أشهد انک الخلیل؛شهادت می دهم که تو بهترین دوست و خلیل هستی.»(1)

وعده و وعید

أمیر المؤمنین علیه السلام فرمودند:

الکریم إذا وعد وفی، وإذا توعّد عفا؛(2) بزرگوار هرگاه وعده دهد، به کار بندد و هرگاه وعید و بیم دهد درگذرد.