کشکول فرحزاد 2 صفحه 5

ابراهیم خلیل

خداوند در قرآن حضرت ابراهیم علیه السلام را به عنوان خلیل خود برگزیده و فرموده است:

« وَاتَّخَذَ اللَّهُ إِبْرَاهِیمَ خَلِیلًا »(1) و خدا ابراهیم را به عنوان خلیل خود گرفت. خلیل دوستی را گویند که هیچ خللی در شرایط دوستی نکند و مشتق از خَله به معنای احتیاج و فقر، و یا مشتق از خُله به معنای عالم به أسرار و داشتن نهایت صداقت و محبت است.

بنابراین، حقیقت معنای خلیل عبارت است از شخصی نیازمند و محتاج و فقیر به خدا. و چون آن حضرت با نهایت درجه عفت و استغنای نفس از دیگران منقطع شده و فقط به سوی خدای متعال متوجه گردیده بود، او را لقب خلیل دادند.

چنان که در «مجمع البحرین» آمده است، روایت شده که خداوند آن حضرت را بنده خاص خود گردانید، پیش از آنکه او را نبی گرداند، و نبی گردانید قبل از آن که او را رسول گرداند، و رسولش گردانید پیش از آن که او را خلیل خود نماید، و خلیل خود گردانید پیش از آنکه او را امام نماید، و موقعی که او را امام گردانید در حقش فرمود: «إنی جاعلک للناس إماما؛تو را امام و پیشوا و راهنمای مردم قرار دادم.»

بشارت مقام خلّت

خداوند إبراهیم را خلیل خود گردانید و بشارت خلیل بودن را ملک الموت