انسان شناسی صفحه 140

*خلاصه:

عبادت خدای بزرگ، نه برای این است که خداوند نیازمند ستایش ماست و نه برای ترس از حوادث طبیعت؛ بل، برای هماهنگی بین اندیشه و عمل ارادی انسان و بین وابستگی ذات و وجودش به خداست.

بنابراین، عبادت خدا در قرن حاضر همانندِ دیگر اعصار، با رشد علمی و پیشرفت تجربی بشر منافات ندارد که در واقع حرکتی از نقص وجودی به کمال وجودی و حرکتی از ناداری به دارایی است. بل، روح عبودیّت، موجب می شود که انسان معاصر، به رشد علمی و پیشرفت تجربی خویش، رنگ الهی بزند.

عبودیّت خدای متعال، نه تنها در قرن حاضر که در هیچ قرنی پایانی نخواهد داشت؛ زیرا که فقر و نیاز ذاتی انسان به خدای بزرگ بی پایان و وابستگی وجودیش به آن مبدأ هستی بخش، دائمی و همیشگی است.

بنابراین، ادیان الهی و همه پیامبران علیهم السلام بحسب امر و فرمان او، ما را به بندگی خدا فرا می خوانند؛(1) تا خلاء وجودی انسان را که درد ناداری و درد دوری از جمال مطلق، کمال مطلوب و محبوب مطلق است، پر کنند و به غربت او پایان دهند و او را از رنج تنهایی که در دنیای مادیّت می برد، برهانند؛ و به مرحله عالی آرامش و اطمینان برسانند. و او را مشمول خطاب: «یا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّهُ( 72) اِرْجِعِی إِلی رَبِّکِ راضِیَهً مَرْضِیَّهً( 82) فَادْخُلِی فِی عِبادِی( 92) وَ ادْخُلِی جَنَّتِی»؛2 گردانند.

به هر حال، ادیان الهی به ویژه اسلام، انسان را به عبادت خدا می خوانند تا به نیاز ذاتی او (که رسیدن به اوج ترقّی علم و عرفان الهی و عزّت انسانی است) پاسخ گویند.

مُناجاتُ الْمُطیعینَ لِلّه

مناجات فرمانبران خداوند

بسم الله الرحمن الرحیم

اللّهم الهمنا طاعتک و جنّبنا معصیتک و یسّرلنا بلوغ ما نتمنّی من ابتغآء رضوانک و احللنا بحبوحه جنانک واقشع عن بصائرنا سحاب الْارتیاب و اکْشف عن