انسان شناسی صفحه 142

نعمته، و أحلّ به نقمته. فنفسک نفسک! فقد بیّن اللّهُ لک سبیلک، و حیث تناهت بک أمورک، فقد أجریت إلی غایه خُسرٍ، و محلّه کُفرٍ، فإنّ نفسک قد أولجتک شرًّا، و أقحمتک غیَّا، و أوردتک الْمهالک و اوعرت علیک المسالک(1) ؛

اطاعت نشانه های واضح، راههایی نورانی، طرق واسع و آشکار، و سرانجامِ خواستنی دارد.

هوشمندان در این گام می نهند و فرومایگان و نابخردان، خویش را از آن منحرف می سازند.

کس که از آن روی برتابد از حق رو برتافته و در بیابان حیرت و سرگردانی افتاده است. خدا نعمتش را از او می گیرد و بلایش را بر او می فرستد.

زنهار! زنهار! خویشتن را نگاهدار که خداوند راهی را که باید بِرَوی برایت روشن ساخته، از این بترس که زندگیت پایان گیرد در حالی که بسوی عاقبت تلخ و زیانبار و منزلگاه کفر می روی؛ خواسته های دلت تو را درون شر داخل ساخته، و در پرتگاه ضلالت و گمراهی انداخته اند؛ در مهلکه ها ترا وارد نموده؛ و راهها را بر تو سخت فرو بسته اند!