انسان شناسی صفحه 160

ارضاء غریزه جنسی آنان، فراهم گردد، تا تشنگان در این وادی - از زن و مرد - به سیرابی نسبی برسند. و در پرتو آن طرح، عفّت و مقام انسانی حفظ شود.

شکی نیست که راه اوّل و رها گذاشتن افراد با آیه: «أَ یَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدیً 1

تنافی دارد. وجدان های پاک به ویژه دین نمی تواند از کنار این مشکل اساسی، بی تفاوت بگذرد.

اشخاصی که غریزه جنسی، آنان را بستوه آورده و اندیشه و مسایل زندگی آنان را متوجّه خویش ساخته است، خواه مرد یا زن، جز به اطفاء شهوت نمی اندیشند و چنانچه راه مشروع، جلوی او گذارده نشود، یا به بیماری جسمانی و روحی دچار خواهد گشت و یا با اقدامی ناشایست، بر مقام انسانی خویش ضربه ای وارد خواهد ساخت.

تنها راه مشروع و مورد پسند شرع و عقل، ازدواج موقّت است؛ که در پرتو آن، زن و مرد با توجّه به ضوابط شرعی، پیمان ازدواج موقّت ببندند، و با بهره مندی شهوانی و لذّت جنسی مشروع از یکدیگر، پس از پایان یافتن زمان عقد، جدا شوند.

از آنجا که در ازدواج موقّت، بیشتر اطفاء شهوت مطرح است تا بقاء نسل و سکونت مرد در پناه زن، اسلام به تمتّع بردن از زنان اهل کتاب به نحو ازدواج موقّت اجازه داده است.

حتی با زنی که معروف به فجور است، تمتّع شهوانی به نحو ازدواج موقّت به شرط رعایت ضوابط و احکام شرعی، جایز است. البته بهتر و رعایت استحباب در این است که با زن پاکدامن، و با ایمان پیوند زناشویی موقّت را ببندند.

در روایات بسیاری که وقتی از حلال بودن ازدواج موقّت (متعه) از ائمه اطهار علیهم السلام سؤال می شود، به قرآن و سنت رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم استدلال می کنند.(1)

امام باقر علیه السلام در پاسخ أبو بصیر و امام صادق علیه السلام در پاسخ ابوحنیفه به قسمتی از آیه 24 سوره نساء استدلال فرمودند:

«... فَمَا اسْتَمْتَعْتُمْ بِهِ مِنْهُنَّ فَآتُوهُنَّ أُجُورَهُنَّ فَرِیضَهً...3 ؛

زنانی را که به ازدواج (موقّت و زماندار) در می آورید، مهر آنان را به عنوان یک واجب باید بپردازید...»