انسان شناسی صفحه 76

صفحه 76

انسان و محبّت

درک محبّت، حقیقتی است که در نفس انسان می درخشد و دارای دو رویه است که در یک رویۀ آن، توجّه به خود و در رویۀ دیگر آن، نظر به غیر نقش بسته است. در این قسمت، لازم است به بررسی این حقیقت واضح در نفس پرداخته و با بیان مطالبی در این زمینه به ارزش و اهمیّت و شیوۀ به کارگیری و نقش بزرگ آن در تکامل و رشد انسانی و تعیین جهت آن، پی ببریم.

مفهوم محبّت

محبّت، رابطۀ خاصی است که بر اساس کیفیت خاص و درک خاص از جانب محبّ نسبت به محبوب پیدا می شود.

منظور از رابطۀ خاص و کیفیت خاص، علاقۀ روحی و نفسی محب به محبوب است؛ این علاقۀ باطنی، معلول درک و آگاهی محب به خصوصیات محبوب است. دوست داشتن افراد با فضیلت و علاقۀ هر فردی به خودش، از مصادیق آن رابطه و کیفیت و درک خاص است.

به عبارت دیگر، دوستی، رغبت و میل نفس است به خود و یا شیء مقابل، به لحاظ خصوصیتی که در آن شیء ملاحظه می کند و این میل در صورتی که آن خصوصیت، توجّه محبّ را به خود معطوف نماید و الاّ میل و رابطۀ خاص، حاصل نخواهد شد.

مرحوم فیض کاشانی(ره) محبّت را چنین معنا کرده است: «دوست، عبارت از میل طبع و سرشت به جانب شیء لذّت آور است؛ پس، اگر آن میل شدّت پیدا کرد و قوی شد عشق نامیده

کتابخانه بالقرآن کتابخانه بالقرآن
نرم افزار موبایل کتابخانه

دسترسی آسان به کلیه کتاب ها با قابلیت هایی نظیر کتابخانه شخصی و برنامه ریزی مطالعه کتاب

دانلود نرم افزار کتابخانه