انسان شناسی صفحه 86

دوست داشتن موارد فوق از موارد تکوینی است که در نفس انسان نهاده شده است. و زندگی و حیات انسانی بر محور این امور می چرخد. بنابراین، حبّ اینها آن گاه سبب معصیت می شود که نظر به آنها استقلالی و مانع حرکت به سمتِ اللّه و اطاعت فرمانش شوند.

به هر حال، دنیا را می توان دو قسم کرد: دنیایی که ما را به خدا و آخرتی سالم می رساند که دوست داشتن چنین دنیایی عبادت است و دنیایی که ابزار معصیت خدا می شود که چنین دنیایی ملعون و دوستی با آن سبب گناه است. چنین حبّی برگشت به نداشتن حبِّ اللّه دارد و لذا بین آنها تناقض است و با هم جمع نمی شوند.

بیان رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم نیز که فرمود:

«حبُّ الدّنیا و حبُّ اللّهِ لا یجتَمِعَان فی قلبٍ أبداً(1) ؛

دوستی دنیا و دوستی خدا در قلب برای همیشه جمع نمی شوند. اشاره به قسم دوّم است.»

و در کلام زیبای امام زین العابدین علیه السلام است که:

«ألدُّنْیا دُنْیاعانِ: دُنْیا بلاغ وَ دُنْیا مَلْعُونَهٍ (2) ؛

دنیا دو قسم است: 1. دنیای بلاغ (دنیای پند و اندرز و عبرت گرفتن) 2. دنیای ملعون (آنچه در طریق نافرمانی خدا قرار گیرد).»

حبّ اهل بیت علیه السلام

اهل بیت علیهم السلام همان کسانی هستند که آیۀ تطهیر و آیۀ موَّدت و سورۀ هل أتی و... دربارۀ آنها نازل شد. که عبارت از امیرالمؤمنین، فاطمۀ زهرا، امام حسن و امام حسین و ائمه از فرزندان امام حسین علیها السلام می باشند.

حبّ اهل بیت علیهم السلام فریضه است؛ همان گونه که پیامبران و نبّی گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم واسطه در حبّ خدا و سیر إلی اللّه هستند و اطاعت خدا بدون اطاعت از آنها حاصل نمی شود، اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السلام واسطه در حبّ و اطاعت خدایند و بدون حبّ آنها محال است کسی به مقام انسانی برسد. زیرا دشمنی با آنها کفر است و پیروی نکردن از آنان معصیت کبیره است و شخص کافر و مرتکب گناهان کبیره هرگز به قرب الهی نایل نمی شود. در زیارت جامعۀ کبیره می خوانیم: