انسان شناسی صفحه 90

شوَّقْتَهُ إلی لقائکَ...(1) ؛

خدایا! ما را از کسانی قرار ده که برای قرب و ولایت خود اختیار فرمودی، و او را برای مهر و دوستی خودت خالص کردی، و به ملاقات خود تشویق نمودی.»

نشانۀ محبت خدا

هر چیزی دارای علامت و نشانه است و دوست داشتن خدا نیز دارای نشانه و علامت است که عبارت از اظهار حبّ و دوستی نسبت به هر چیزی است که تعلّق و ربط به خدای متعال دارد. درست است که حبّ یک مسأله مرتبط با قلب و روح است، ولی این حقیقت قلبی باید در عمل، اندیشه و گفتار تجلّی کند.

اگر کسی بگوید: من خدا را قلباً دوست دارم، ولی ظاهرش هماهنگ با قلبش نباشد از او پذیرفته نیست. چنانکه اگر عکس این قضیه هم وجود داشته باشد مورد قبول نیست. یعنی اعمال، گفتار و اندیشه، صالح و سالم باشد ولی حبّ خدا در قلب وجود نداشته باشد، در این صورت هیچ یک از اعمال مورد قبول خدا نیست. این اعمال هر چند به ظاهر نیکو باشند، ناشی از انگیزه ای غیر الهی مخالف خواستۀ عقل و روح انسانی و بر خلاف خواستۀ آن خدایی است که مالک روح و جان انسان است.

عالی ترین نشانۀ حب خدا اینست که به رسول و دین و اولیای گرامی او محبّت داشته و از آنها پیروی کنی.

«قُلْ إِنْ کُنْتُمْ تُحِبُّونَ اللّهَ فَاتَّبِعُونِی یُحْبِبْکُمُ اللّهُ 2 ؛

بگو: اگر شما دوستدار خدا هستید، مرا متابعت کنید تا خدا شما را دوست بدارد.»

رسول گرامی اسلام صلی الله علیه و آله و سلم فرمود:

«عَلامَهُ حُبِّ اللّهِ تعالی حُبُّ ذِکْرِ اللّهِ وَ عَلامَهُ بُغْضِ اللّهِ تَعالی بُغْضُ ذِکْرِ اللّهِ عَزَّوَجَلَّ (2) ؛

نشانۀ حبّ خدای متعال حبّ ذکرو یاد خدا، و علامت بغض و دشمن داشتن خدای متعال،