الگوی مصرف در آموزه های اسلامی صفحه 59

ط) اسراف در برگزاری مجالس و محافل

سوگمندانه اسراف و ریخت وپاش در بسیاری از مجالس، به فرهنگ غلطی تبدیل شده که گاه آن را به اشتباه نشانه سخاوتمندی، عامل کسب پایگاه اجتماعی و آبرو می پندارند. از دیدگاه آموزه های دینی، اصل برپایی مجالس و «ولیمه دادن» در موارد ازدواج، بازگشت از حج، ولادت فرزند، خرید منزل و ختنه کردن فرزند سفارش شده و کار پسندیده ای به شمار می رود.(1) چنان که به طور کلی دعوت از دیگران به ویژه خویشان و دوستان و اطعام آنان، همواره فضیلتی بزرگ می باشد.(2) با این حال، وجود سنت غلط ریخت وپاش و تجمّلات در این گونه مجالس و صرف هزینه های بی جا، افزون بر پی آمدهای منفی اقتصادی و معنوی، خود به مانعی بر سر راه برگزاری مجالس یا تن دادن به مشکلاتی بی شمار برای برپایی آنها تبدیل شده است: هزینه های سرسام آور در مجالس عروسی که گاه به مدد دریافت وامهای سنگین و کمرشکن و صرفاً به انگیزه هم چشمی، خودنمایی و احیای فرهنگ غلط یادشده صورت می گیرد و یکی از مشکلات جدی بر سر راه ازدواج جوانان تلقی می گردد، هزینه های بالای مراسم سفرهای معنوی همچون بازگشت حاجی که گاه چندین برابر هزینه سفر را به خود اختصاص می دهد، خرجهای هنگفت در محافل عزا به ویژه هزینه های بی مصرفی همچون خرید تاج گلهای گران قیمت و بزرگ و نوشتن پارچه عزا در تیراژ فراوان و هزینه های زائد در برگزاری همایشها و نشستها از بیت المال.

این در حالی است که آموزه های اسلامی به شدت از اسراف در همه زمینه ها و از جمله برگزاری مجالس بر حذر داشته اند و از بر پا نمودن