فلسفه احکام و تربیت صفحه 151

- شاید خداوند اراده کرده مرا امتحان کند که اگر چنین باشد خود لطفی است در حق من که زمینه رشد مرا فراهم کرده است.

- ممکن است خداوند به جای این که مرا گرفتار عذاب های بی مانند قیامت کند با این گرفتاری های کوچک و زودگذر دنیوی درصدد پاک نمودن من است. باز اگر چنین باشد لطف زیادی در حق من نموده است.

- شاید این بلاها نردبان ترقی و رشد من باشند. پس باید به دیده منت گذارده و از آن اوج بهره برداری را بنمایم.

- امید است که بلاهایی که به سر من می آید برای از بین بردن زشتی های اخلاقی یا یادآوری استغفار یا برای در آوردن پنبه غفلت از گوش من یا.... باشد. هرکدام از این احتمالات که باشد نشانه لطف خداوند به من است. خداوندی که به من هیچ نیازی ندارد اما از سر محبت و علاقه خود مرا لایق دیده و گرفتار دام محبت کرده است:

اگر با دیگرانش بود میلی چرا ظرف مرا بشکست لیلی

پس چرا از سختی ها لذت نبریم در حالی که پیغام آور لطف و محبت حضرت حق هستند و نوید بخش بخشش، اکرام و درجات بلند معنوی می باشند. از حضرت علی علیه السلام نقل شده:

هیچ بلایی نیست مگر این که در آن بلامنت و رحمتی از طرف خدا وجود دارد.

آری، اگر دیدگاه ما نسبت به مشکلات الهی باشد، از سختی ها نمی هراسیم و نه تنها ناسپاسی نمی کنیم بلکه به استقبال سختی ها می رویم و از آن ها لذت نیز می بریم.