فلسفه احکام و تربیت صفحه 30

و افزون بر آن؛ ذکر جمله ی شرطیه، همیشه دلیل بر احتمال وجود شرط نیست بلکه گاهی برای تاکید روی یک مطلب و یا برای بیان یک قانون کلی است.

4. آیا آیه شریفه که مراجعه به کتب قبل از آن را برای رفع شک و تردید توصیه کرده است، نشان دهنده برتری آن کتب بر قرآن کریم نمی باشد؟

اولاً: صرف شاهد گرفتن برای تایید مطالب کتابی، موجب برتری کتاب مرجع نمی شود بلکه برتری به عواملی دیگر بستگی دارد.

ثانیاً: از آن جا که اصل تورات و انجیل کتاب های الهی بوده است و برخی حقایق در دسترس یهود و مسیحیت بوده است (هر چند که بعدها تحریف شد) خدای متعال آن مطالب الهی تورات و انجیل را شاهد حقانیت قرآن می شمارد که ریشه هر دو یکی است.

ثالثاً: چنان چه بیان شد مقصود از «مِمّا أَنْزَلْنا إِلَیْکَ» کل قرآن کریم نیست بلکه مقصود مطالب اول سوره یونس تا آیه 94 است و آیه هرگز در مقام مقایسه بین دو کتاب نیست؛ بلکه صرفاً کتب قبل شاهد بر حقانیت مطالب مذکور است.

رابعاً: در قرآن کریم در آیه 37 سوره نساء به تمام اهل کتاب امر شده که به قرآن کریم ایمان بیاورند و قرآن کریم را تصدیق کننده کتب گذشته معرفی کرده است که به دلالت التزامی می رساند که قرآن کریم و دین اسلام یک دین زنده و رسمی است و اهل کتاب باید دست از دین خود بردارند و به قرآن کریم ایمان بیاورند که نشان دهنده برتر بودن و کامل بودن این کتاب و دین جدید (= اسلام) است؛ چرا که اگر دین و کتابی برتر از دین و کتاب بعد باشد شایسته نیست که خدای حکیم بفرماید از دین برتر قبلی دست بردارید و به دین جدید ایمان آورید.