خودش نبیند، نمی تواند از عشق به خود رها شود.
من باید تلاش کنم خدای خود را به خوبی بشناسم و بدانم که او سرچشمه همه خوبی هاست، او به من از من نزدیک تر و مهربان تر است، اصلاً او محبّت به خودم را در وجودم قرار داد، وقتی من به این بینش برسم، خدا را بیشتر از خود دوست خواهم داشت و آن وقت ایمان واقعی، قلب مرا روشن می سازد و من در مسیر بندگی، گام برمی دارم.
مسیر بندگی، سختی ها و مشکلاتی دارد. گاه مشکلات را برای خودم کوچک جلوه می دهم، این یک راه است، امّا گاه به وسعت وجود خود پی می برم و به بینشی می رسم که دل من بزرگ می شود. اگر من به این بینش برسم، دیگر از مشکلات نمی هراسم، دل انسان می تواند به وسعتی برسد که در آن، دریای بلا و سختی، همچون قطره ای به چشم آید!