دیگری می دانم که باید به سوی آن پر بکشم.
کسی که در زندان است، اگر به او بهترین غذاها و بهترین مکان ها را بدهند، باز به آزادی می اندیشد; هیچ چیز برای او بهتر از آزادی نیست. انسانی که رشد کرده است، دنیا را جز زندان نمی یابد. روحی که بزرگ شده است، رهایی از این دنیا را بالاترین نعمت می داند و او منتظر است لحظه رهایی فرابرسد.
تاریخ هرگز این صدای علی(علیه السلام) را از یاد نمی برد; او در محراب مسجد کوفه به سجده رفته بود، ابن ملجم شمشیر را بر سر علی(علیه السلام) فرود آورد، اینجا بود که علی(علیه السلام) فریاد زد: «به خدای کعبه که رستگار شدم!»