6
با جمعی از دانشجویان به سفر رفته بودیم، یکی از آنان اصرار داشت من برای آنان صحبت کنم. او به من اعتراض می کرد که چرا کم حرف می زنم و چرا از این فرصتی که پیش آمده، بیشتر استفاده نمی کنم.
به او گفتم: اگر این جوانان، تشنه شوند، خودشان راه را پیدا خواهند کرد. من نمی خواهم آنان را سیراب کنم.
او نگاهی به من کرد و از من توضیح خواست، به او گفتم: اگر من زیاد صحبت کنم مانند آن است که آنان را سیراب کرده ام، امّا اگر چند جمله کوتاه بگویم و آنان را متوجّه نیازشان به شناخت و معرفت کنم، به هدف خود رسیده ام; زیرا کسی که نیاز خود را دریافت، دیگر از حرکت بازنمی ایستد.
اشکال ما در این است قبل از آنکه تشنگی را احساس کنیم، می نوشیم، قبل